شمارهٔ ۹۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق شاعر نسبت به عشق و غم ناشی از آن می‌پردازد. شاعر از زخم‌های عاطفی‌اش سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که اگر عشق نبود، زندگی به شدت دشوار می‌شد. او به دلخوشی‌های ظاهری اشاره می‌کند و می‌گوید که این خوشی‌ها در حقیقت زخم‌های دل او را مخفی نمی‌کند. شاعر همچنین از بی‌وفایی و بی‌مروتی دیگران گلایه می‌کند و بر این نکته تأکید می‌کند که ایمان و محبت واقعی نمی‌توانند تنها با ظواهر حفظ شوند.
تراوشهای موج خون، کند غمخواری ما راکه شوید مرهم از رخساره، زخم کاری ما را
هوش مصنوعی: خون ما به آرامی جاری است و غم ما را تسکین نمیدهد. کسی که میتواند زخم‌های عمیق ما را مداوا کند، باید ابتدا آثار درد را از چهرهمان پاک کند.
محبت گر نبودی، زندگانی مشکل افتادیغم عشق تو آسان می کند دشواری ما را
هوش مصنوعی: اگر عشق نباشد، زندگی سخت و دشوار خواهد بود، اما عشق تو میتواند مشکلات و سختیهای ما را آسانتر کند.
به این عشرت دهان زخم دل خندان نمی بودیاگر غیرت نمی بستی لب زنهاری ما را
هوش مصنوعی: اگر به این خوشی‌ها و لذتها لبخند زخم دل نمیزد، این دلیلش این است که تو اگر غیرت و عشق را در دلمان نمیگذاشتی، ما هرگز از غم و اندوه رها نمیشدیم.
طمع رسم عیادت کی کند دل؟ کز پس مردنمگر آن بی مروت بشنود، بیماری ما را
هوش مصنوعی: دل کی طمع می‌کند که به عیادت بیاید؟ آیا پس از مرگ ما، آن بیرحم خبر بیماری ما را خواهد شنید؟
ز کف بربوده ایمان حزین را زلف او، زاهدمگو از سجده دیگر، کافر زنّاری ما را
هوش مصنوعی: دعای زاهدانه دیگر را کنار بگذار، چرا که موی او ایمان را از من گرفته است. من به زعم خود کافر هستم، اما عشق او مرا به سجده میکشاند.