شمارهٔ ۱۰۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت عشق و دلدادگی اشاره می‌کند. او با بیان تصاویری از طبیعت، همچون چمن و سرو، احساسات عمیق خود را نسبت به محبوب و غم و اندوه ناشی از دوری از او بیان می‌کند. در ادامه، شاعر به خاطرات و دلتنگی‌های خود می‌پردازد و اشک و گریه را نمادی از درد و رنجی می‌داند که تنها او از آن آگاه است. همچنین، او بیان می‌کند که حتی اگر لب به سخن نگشاید، احساسات او به راحتی نمی‌تواند از دلش رها شود. به طور کلی، شعر تصویرگر عمق احساست عاشقانه و غم و اندوه ناشی از جدایی است.
اگر بیند ز قدّت مصرع برجسته مضمون راچمن پیرا، کند از باغ بیرون سرو موزون را
هوش مصنوعی: اگر کسی ببیند که زیبایی قد و قامت تو همانند یک شعر دلنشین است، چمنزار زیبا را رها می‌کند و درخت خوشقامت و موزون را از باغ جدا می‌کند.
نمکدانی بود چون داغ من چشم غزالانشبه شور آورد تا صحرانورد ناله، هامون را
هوش مصنوعی: در بلندی برهوت، نمکدانی وجود دارد که به اندازه درد من داغ و سوزان است. زیبایی چشمان غزالان آنجا چنان شور و هیجان ایجاد می‌کند که حتی کسانی که در بیابان سفر میکنند، ناله و فریادشان به دریاچه هامون میرسد.
از آن، گل سینه چاک انداخت خود را در گریبانشکه سازد پرده پوش عیب خود آن جامه گلگون را
هوش مصنوعی: گل با دلی شکستخورده به خودش میبالد و در آغوش خود میگیرد تا با پوشاندن آن لباس زیبا، عیبهایش را پنهان کند.
به صحرا هم بود، در شهر بند جلوهٔ لیلیسواد چشم آهو، تازه سازد داغ مجنون را
هوش مصنوعی: اگرچه او در صحرا هم باشد، اما در شهر با زیبایی لیلی مانند چشم آهو، میتواند داغ دل مجنون را دوباره تازه کند.
در آغوشی سهی سرو است، خاکسترنشین قمریبدل کردن نباشد جامه هرگز، بخت وارون را
هوش مصنوعی: در نزدیکی یک سرو بلند و زیبا، نشستن بر خاکستر یک قناری، هرگز مناسب نیست. بخت بد را نمیتوان به راحتی تغییر داد.
سرشک از دیده ام پیوسته، سیل گریه می شویدبه خون ناشسته هرگز هیچکس جز اشک من، خون را
هوش مصنوعی: اشک من به طور مداوم میریزد و مانند سیل، گریههای من را میشوید. هیچکس جز من نمی‌تواند درد و رنج خود را به این شدت احساس کند.
حزین از لب اگر بردارد آهت مهر خاموشیبه آسانی توان از پیش دل برداشت گردون را
هوش مصنوعی: اگر حزین از لب خود آهی بکشد، به راحتی میتواند مهر سکوت را از دل بردارد و از درد و غم زمانه رها شود.