شمارهٔ ۱۱۸
هوش مصنوعی: این شعر توصیف زیبایی از مزار و دل‌نگرانی‌های شاعر است. او از زیبایی‌های گل و چمن صحبت می‌کند و به ارتباط عمیق خود با وطن و غربت اشاره می‌کند. شاعر با استفاده از تصاویری از درد و رنج، احساس گمگشتگی و جدایی را منتقل می‌کند. او همچنین به عواطف و احساسات انسانی در مقابل سختی‌ها و ناامیدی‌ها اشاره می‌کند و از دل‌تنگی خود برای اهل وطن و دوستان سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر از امید و آرزوهایی که در دل دارد، صحبت می‌کند.
مزار فیض بخش ماست گلگشت چمن ما رارگ ابر بهاران است هر تار کفن ما را
هوش مصنوعی: مزار ما مکانی پر برکت و زیبا همچون گلزار است و رگبار بهاری زندگی را به ما میبخشد. هر رشتهای از کفن ما، نشانی از ارتباط ما با این زندگی و زیباییهاست.
به خاک آستانی آشنا گردید پیشانیاگر غربت جدا افکند از خاک وطن ما را
هوش مصنوعی: اگر پیشانیام به خاک آستانی آشنا برسد، حتی اگر غربت مرا از خاک وطنم دور کند، باز با آن آشنا میشوم.
مپرس از دل، کباب در نمک خوابانده ای دارمجگر خون گشتگان بینند در شور سخن ما را
هوش مصنوعی: دل را از تو کار و سخن نمیپرسیم، زیرا در دل خود کبابی دارم که در نمک خوابیده است. کسانی که جگر سوخته دارند، میتوانند در سخنان ما شوری و شوریدگی را مشاهده کنند.
به انس شاهدان غیب، حاصل شد دل آساییچو وحشت برد بیرون زین پریشانی انجمن ما را
هوش مصنوعی: با حضور دلنشین تماشاگران ناپیدا، آرامشی برای دل به دست آمد و مانند ترسی که از این آشفتگی و بینظمی به سراغ ما آمده، خارج شدیم.
حزین امّید می باشد به این عجزی که می بینینگاهی از سیه چشمان صحرای ختن ما را
هوش مصنوعی: حزین، امیدی به این ناتوانی که میبینی دارد، نگاهی از چشمان تیره اهالی صحرای ختن به ما میافتد.