شمارهٔ ۱۲۵
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به فضای میکده و نوشیدن اشاره دارد و از شادی و سرخوشی ناشی از می و معشوق سخن می‌گوید. او عشق را همچون چیزی می‌داند که در عمق جانش ریشه دوانده و حتی در لحظات جدایی از معشوق، یاد او را فراموش نمی‌کند. همچنین، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که جدایی از معشوق او را به حالت فراق و بی‌قراری می‌برد و بازگشت به کوی معشوق را به عنوان امیدی معنوی و مقصد نهایی زندگی می‌داند. در نهایت، شاعر با اشاره به افراسیاب و غم، به تضاد شادی و اندوه اشاره می‌کند و به جمشید و باده اشاره دارد تا نشان دهد که در دل غم‌های زندگی، لذت‌ها و زیبایی‌هایی نیز موجود است.
در فتح باب میکده باشد گشاد ماصرف سبو شود، همه خاک مراد ما
هوش مصنوعی: در میکده باز میشود و ما با خوشحالی به نوشیدن میپردازیم و تمام خواستههای ما به راحتی برآورده میشود.
دل روشناس مصحف حسن بتان نبودشد روشن از غبار خط او سواد ما
هوش مصنوعی: دل من که با زیبایی و لطف معشوق آشنا بود، اکنون به خاطر اثر قلم او از غبار تردید روشن و واضح شده است.
پنداشتم که مهر تو با جان سرشته استجان از میانه رفت و نرفتی ز یاد ما
هوش مصنوعی: فکر میکردم که عشق تو به عمق وجودم پیوند خورده است، اما جانم از میان رفت و تو همچنان در یاد من باقی ماندی.
از مبدا فراق تو در عین برزخیمباز آمدن به کوی تو باشد معاد ما
هوش مصنوعی: ما در این حالت میان جدایی از تو هستیم و به نوعی در وضعیت بلاتکلیفی قرار داریم. بازگشت به مکان تو برای ما مثل یک بازگشت به زندگی دوباره است.
افراسیاب غم چو هجوم آورد حزینجمشید، جام باده و خم کیقباد ما
هوش مصنوعی: در زمانهایی که افراسیاب غم و اندوه را بر سر جمشید آورد، ما با جام شراب و ظرفی از کیقباد شادمانی میکردیم.