شمارهٔ ۱۲۶
هوش مصنوعی: شعر به بیان احساسات عمیق و تناقضات زندگی می‌پردازد. شاعر از خصومت‌ها و دردهایش سخن می‌گوید و به شهیدانی اشاره می‌کند که با خون خود یادآور قهرمانی‌های انسانی هستند. او به زیبایی‌های زندگی، عشق و آزارها اشاره می‌کند و احساسات عاطفی را به تصویر می‌کشد. در نهایت، قیام و شوریدگی برای عشق و امید را مطرح می‌کند و ابراز می‌دارد که در میان همه این ناامیدی‌ها، هنوز هم امید و آرزو وجود دارد.
نخواهد برد از ما صرف‌های خصم عنید ماجبین از خون قاتل سرخ می‌سازد شهید ما
هوش مصنوعی: دشمنان نمیتوانند ما را از پای درآورند. ما با خون شهیدان، پرچم افتخار و مقاومت را بر میافرازیم.
به گوش نغمه سنجان چمن بیگانه می‌آیدبرون از پرده دل چون فتد گفت و شنید ما
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات و افکار خود اشاره می‌کند. صدای نغمهای که از سنجاقکها در چمن میآید، برای او آشنا و صمیمی است. وقتی این صداها به دل او میرسند، مانند گفتوگویی میان دل و دیگران به نظر میآیند. شاعر به نوعی از ارتباط عمیق بین احساسات درونی و دنیای بیرون سخن می‌گوید.
ثمر در عالم انصاف ازین بهتر نمی‌باشدتن آزادگان می‌پرورد در سایه، بید ما
هوش مصنوعی: در دنیای عدالت، هیچ ثمرهای بهتر از این نیست که در سایه درخت بید، آزادیخواهان پرورش یابند.
مغانی باده ریزد، خانقاهی می به دور آرداگر پیر خرابات مغان گردد مرید ما
هوش مصنوعی: اگر کسی در خانقاه مشغول زندگی و عبادت باشد، بادهای را که مغانی (مغان) به او میدهند، دور می‌کند و به زهد مشغول میشود. اما اگر آن پیر (رهبری که در خرابات زندگی می‌کند) تبدیل به مرید ما شود، دیگر همه چیز تغییر خواهد کرد.
سیه‌روزی ما را اعتباری نیست چندانیبه بازی جامه را در نیل زد، بخت سفید ما
هوش مصنوعی: زندگی نامساعد و تیره ما ارزش زیادی ندارد، مثل این است که در بازی با رنگ آبی، شانس و بخت خوب ما به دست نیامده است.
بیا گر مرد ساز و سوز عشقی ناله‌ای بشنوکه آتش می‌زند در خشک و تر، طرز نشید ما
هوش مصنوعی: بیا اگر آمادهای برای عشق و احساس، صدایی را بشنو که در هر چیزی، چه مرطوب و چه خشک، آتش میافکند و نشاندهندهٔ شور و شوق ماست.
گشاد کار خود را دیده‌ام در عشق و رسواییحزین ، از سینهٔ چاک است درگاه امید ما
هوش مصنوعی: در عشق و رسوایی، کار خود را به خوبی شناختهام و میدانم که امید ما در دل رنج و مشکلات است.