شمارهٔ ۱۳۴
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت‌ها به بیان احساسات عمیق خود می‌پردازد. او از درد و longing (خواسته)های خود در عشق سخن می‌گوید و می‌گوید که علی‌رغم ترس از آسیب‌هایی که عشق می‌تواند به او بزند، باز هم به آن عشق ارزش قائل است. شاعر احساس می‌کند که عشقش او را به عزت و اعتبار رسانده و غم عشق او را به یک سرمایه تبدیل کرده است. همچنین در توصیف زیبایی و تأثیر عشق، او از تصویرسازی‌های جذاب استفاده می‌کند و به تضادهایی همچون درد و زیبایی اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به نیازش برای نوشیدن از جام عشق و زیبایی در سایه گلستان اشاره می‌کند.
فکندم چاک‌ها در جیب جان بی‌تابی خود راکشیدم شانه‌ای زلف پریشان خوابی خود را
هوش مصنوعی: در جیب وجود حس بیتابیام، زخمها و چاک‌ها را درافگندم و شانه‌ای از خواب و خاطرات زلف پریشانم برداشتم.
ز کشتن نیست باکم، لیک می ترسم که تیغ توکند ضایع ز خون گرم من، سیرابی خود را
هوش مصنوعی: من از کشتن نمیترسم، اما میترسم که تیغ تو باعث شود خون گرم من بیهوده بر زمین بریزد و تو نتوانی انرژی و نیاز خود را از آن به دست آوری.
غم عشق تو شد سرمایهٔ عزّ و قبول منبه این اکسیر زر کردم، دل سیمابی خود را
هوش مصنوعی: غم عشق تو برای من تبدیل به سرمایهای از شرف و افتخار شده است و من با این مادهٔ جادویی توانستم دل نقرهای خود را به طلا تبدیل کنم.
خورد از دست ساحل، سیلی تأدیب رخسارشبه مژگانم فروشد موج اگر شادابی خود را
هوش مصنوعی: اگر موج دریا شادابیاش را از دست بدهد، با مژگانم آنقدر زود میفروشد که از تأدیب ساحل سیلی میخورد.
حزین ، در سایهٔ گلشن به کف جام جمت بایدشکوفه کج نهد چون افسر دارابی خود را
هوش مصنوعی: در زیر سایهٔ باغ، باید با جام جمشید در دست، به آرامی شکوفهها را بچینی، مانند زنی که تاجی بر سر دارد و به زیبایی خود مینازد.