شمارهٔ ۱۷۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساسات عمیق و متناقضی را بیان می‌کند. او از زیبایی و رنگ‌های زندگی و عشق صحبت می‌کند که در کنار او است، در حالی که در عین حال به جنون و داغی احساساتش اشاره دارد. او خود را در حال سوختن و عذاب می‌بیند، اما از قلم و نوشتن به عنوان راهی برای زنده نگه داشتن روح و جانش استفاده می‌کند. در عین حال، او با دشواری‌هایی در ارائه‌ی سخن و احساساتش مواجه است و از غم و اندوهی که او را در بر گرفته، رنج می‌برد. به طور کلی، شعر ترکیبی از زیبایی و غم است که در آن شاعر از طرفی به امید و زندگی اشاره می‌کند و از طرفی دیگر دردی عمیق را حس می‌کند.
هزار رنگ گل داغ در کنار من استجنون کجاست که جوش سیه بهار من است؟
هوش مصنوعی: در کنار من هزاران رنگ و زیبایی وجود دارد، اما احساس جنون و شور و شوقی که باید در این بهار داشته باشم، کجا رفته است؟
ز خاک سوختهٔ خویش، دامن افشانیکمینه سرکشی سرو پایدار من است
هوش مصنوعی: از خاک سوختهای که متعلق به من است، اندکی دامن افشاندهام. این نشانهای از سرکشی و ثبات من مانند درخت سروی است.
ز رشحهٔ قلمم زنده می شود دل و جانزلال چشمه حیوان به جویبار من است
هوش مصنوعی: از نوشتههای من، دل و جان زنده و شاداب میشوند؛ مانند چشمهای زلال که در جویبار من جاری است.
به خصم، عرصهٔ دعوی نمی دهد سخنمکه خامه در کف اندیشه، ذوالفقار من است
هوش مصنوعی: من به دشمن خود اجازه نمیدهم که در میدان جدل پا بگذارد، زیرا قلم من در دستان فکر، مانند شمشیری تیز و برنده است.
ز جا نخاسته بیجا، غبار هستی منبه جلوه در دل این گرد، شهسوار من است
هوش مصنوعی: من در جایی که نباید باشم، تحت تأثیر دنیا و واقعیتهای زندگیام قرار دارم و در دل این دنیای پرهیاهو، شخصیتی بزرگ و شایسته وجود دارد که به آن افتخار میکنم.
ز خال کنج لبی رفته صبر و آراممسپند آتش غم جان بی قرار من است
هوش مصنوعی: از جایی که خال لب تو را دیدهام، صبر و آرامشم را از دست دادهام. آتش غم، جان ناآرام و بیقرار من را فرا گرفته است.
حزین اگر به درازی کشد سخن چه کنم؟سیاه مستی کلک سخن گزار من است
هوش مصنوعی: اگر حرفهایم طولانی شود، چه باید بکنم؟ زیرا در حال intoxication از غم و اندوه، قلم من فقط به بیان این حال میپردازد.