شمارهٔ ۱۷۱
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف درد و رنج شاعر می‌پردازد که نتیجه‌ی یک عشق ناگفتنی و غم‌انگیز است. شاعر با استفاده از تصاویری زیبا، احساسات عمیق خود را بیان می‌کند و از نبود دسترسی به زیبایی‌ها و شادی‌ها شکایت دارد. او در پی یافتن پاسخ‌هایی است که دلش را شفا دهد، و در عین حال از بی‌حوصلگی و ناتوانی در بیان احساساتش گله‌مند است. شاعر خود را مانند گلی در باغی توصیف می‌کند که بدون دسترسی به زیبایی‌ها و عشق، در کثیفی و غم محصور مانده است.
چه دولتی است که دردت نصیب جان من است!همای تیر تو را، طعمه استخوان من است
هوش مصنوعی: چه دولتی است که موجب درد و رنج من شده است! تیر خوشبختی تو، به معنای بیپناهی من است.
تو خود به پرسش من لعل جانفزا بگشاکه قفل خامشی عشق، بر زبان من است
هوش مصنوعی: به خودت دست بزن و به پرسشم پاسخ بده، زیرا که سخن عاشقانهای که در دل دارم، به خاطر سکوت و خاموشیام در گلو مانده است.
چه شدکه دسترس سیرگلبشانم نیست؟بهار در قدم چشم خونفشان من است
هوش مصنوعی: چرا نمیتوانم به گلهای زیبا دست پیدا کنم؟ بهار در نزدیکی من و در حال جاری شدن است، اما من نمیتوانم از زیباییاش بهرهمند شوم.
عنان گسسته تر از شوق لامکان سیرمسپهر بی سر و پا، گرد کاروان من است
هوش مصنوعی: خود را از بند شوق رهایی یافتهام و به سفری بیحد و مرز رفتهام. آسمان بینظم و آرام نیز دور و بر من میچرخد و همچون کاروانی همراه من است.
رواست لاله اگر کاسه داشت پیش کفمگلیست داغ،که مخصوص گلستان من است
هوش مصنوعی: اگر لالهای در کنارم باشد، زیبا و دلنشین است، مانند گلی داغ که فقط برای باغ و گلستان من است.
حزبن ، ز خانه به دوشان این گلستانمهمیشه مشت پر خویش آشیان من است
هوش مصنوعی: من همیشه در این باغ زیبا احساس تعلق و خانه دارم، زیرا دل و روح من به آن پیوسته است.