شمارهٔ ۲۲۵
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق شاعر درباره تنهایی و جدایی می‌پردازد. شاعر از فقدان زیبایی‌ها و آرامش در زندگی‌اش صحبت می‌کند و احساس می‌کند که هیچ‌یک از مناظر و خوشبوهایی که در دنیا وجود دارد، نمی‌تواند جای خالی وصال محبوبش را پر کند. زندگی برای او پر از درد و رنج است و هیچ‌گاه در هیچ‌کجا آرامش نمی‌یابد. شاعر احساس می‌کند که در هجر و وصل، دلش همواره در عذاب است و هیچ چیزی به او تسکین نمی‌دهد. در نهایت، این شعر تصویری غمگین از عشق و جدایی را به نمایش می‌گذارد.
دور از در تو روضه ی رضوان به ما نساختبوی گل و نسیم گلستان به ما نساخت
هوش مصنوعی: دور از حضور تو، بهشت و زیباییهای آن نتوانستند دلنشینی بوی گل و نسیم گلستان را برای ما فراهم کنند.
پروانه را در آتش سوزان چه زندگی ست؟وصل تو چون مصیبت هجران به ما نساخت
هوش مصنوعی: پروانهای که در آتش میسوزد چطور میتواند زندگی کند؟ پیوند تو برای ما همچون درد و رنج جدایی بوده است.
در هیچ شهر و هیچ دیارم قرار نیستصبح وطن، چو شام غریبان به ما نساخت
هوش مصنوعی: من در هیچ جا آرامش ندارم؛ چون صبح وطن نمی‌تواند برای من مانند شب غریبانهام باشد.
تنگ است جلوه گاه دو عالم به وحشتمآرام شهر و شور بیابان به ما نساخت
هوش مصنوعی: جلوهگاه دو جهان برای من تنگ و محدود است، و در این بین، آرامش شهر و هیجان بیابان نتوانسته است مرا به خود مشغول کند.
عیسی نشسته است به بالین من خجلآب و هوای کشور امکان به ما نساخت
هوش مصنوعی: عیسی در کنار من نشسته و من احساس شرمندگی میکنم، زیرا شرایط و محیط به گونهای نیست که بتوانیم از این لحظه بهرهمند شویم.
ساکن، درای قافله ی ما نشد حزبندر هجر و وصل، این دل نالان به ما نساخت
هوش مصنوعی: کسی در جمع ما نمینشیند و دل ناتوان و پریشان ما در حال دوری و نزدیکی، به ما آرامش نمی‌دهد.