شمارهٔ ۲۲۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از وضعیت ناامیدی و درد در زندگی خود می‌گوید. او از زیبایی‌های عشق و حسرتی که به یاد محبوبش دارد، سخن می‌گوید. شاعر با بیان اینکه زندگی‌اش مانند گلی خزان‌زده است، احساساتی چون شکست و ملال را منتقل می‌کند. او به یاد لحظات خوب گذشته در رمضان اشاره می‌کند و از عشق و زیبایی محبوبش سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که هرچه می‌گوید، فقط با عشق خود در دلش ارتباط دارد و نمی‌تواند آن را به زبان بیاورد.
گل خزان زده ام، زندگی ملال من استشکسته رنگی من ترجمان حال من است
هوش مصنوعی: من به مانند گلی با برگهای خشکیده و پژمرده هستم که زندگیام مملو از دلزدگی و ناراحتی است. رنگی که دارم نمایانگر وضعیت روحی و احوال درونیام است.
اگر به کعبه وگر دیر می گذارم گوشحدیث حسن تو و عشق بی زوال من است
هوش مصنوعی: من اگرچه به مکانهای مقدس میروم، اما تنها دل مشغولیام شنیدن سخنهای دلچسب تو و عشق همیشگیام به توست.
بود که در رمضان هر دمی دو عید کنمخیال گوشه ی ابروی او هلال من است
هوش مصنوعی: در ماه رمضان هر لحظه آرزو میکنم که دو جشن بگیرم، زیرا فقط تصور کردن گوشه ابروی او برایم همچون ماه نو است.
به چشم دام تو ای عشق، ناتوان مرغماگر چه بیضه ی گردون به زبر بال من است
هوش مصنوعی: ای عشق، در چشم تو من مانند پرندهای ناتوان هستم، هرچند که با بالهای خود میتوانم به آسمان برویم و به گردونهی زمین دست یابم.
حزین ، نمی رود از مجلسم سخن بیرونکه روی صحبت من با زبان لال من است
هوش مصنوعی: حزین، نمیتوانم از حرفهایم در جمع فاصله بگیرم، چون تمام آنچه میخواهم بگویم، از دل و بدون کلماتی زنده است.