شمارهٔ ۲۳۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه‌اش می‌پردازد. او می‌گوید که عشق و آرزوی معشوقش در دلش شعله‌ور است و این عشق موجب می‌شود که میان او و معشوقش موانع زیادی وجود داشته باشد. او خود را همچون شهیدی در کوی محبت می‌بیند که هر قدمش پر از درد و رنج است. شاعر به کسی اشاره می‌کند که به عشق واقعی توجه نکرده و از ارزش دیدار معشوق غافل مانده است. همچنین او از حسرت‌ها و آرزوهایش درباره زلف معشوق می‌گوید و در نهایت، به ناامیدی خود از شفاعت و نجات در روز قیامت اشاره می‌کند، چراکه می‌داند دلش به عشق معشوق گرفتار است.
از آن، سرم به هوای تو مایل افتاده ستکه آرزوی تو چون شعله در دل افتاده ست
هوش مصنوعی: سرم به خاطر عشق تو خم شده است، زیرا آرزوی تو مانند شعلهای در دل من روشن شده است.
چو نور در بصر و روح در دلی و هنوزمیان ما و تو صد پرده حایل افتاده ست
هوش مصنوعی: مانند نوری که در چشم تابیده و روحی که در دل وجود دارد، اما هنوز میان ما و تو موانع زیادی وجود دارد.
شهید کوی محبت شوم که هر گامیهزار خضر در او، نیم بسمل افتاده ست
هوش مصنوعی: عاشق و طرفدار عشق میشوم، زیرا هر گامی که بردارم، در آن هزاران نکته و درس از زندگی وجود دارد و همه چیز به شکلی گیرا و عمیق است.
کسی که سجده به بیت الحرام عشق نکردز قدر کعبه ی دیدار، غافل افتاده ست
هوش مصنوعی: کسی که به کعبه عشق نورزی نکرده، از ارزش و عظمت آن مکان مقدس بیخبر است.
ز یاد زلف تو، صد آرزو به دل گره استکه را به عشق چنین کار مشکل افتاده ست؟
هوش مصنوعی: از یاد زلف تو، دل پر از آرزوهای زیادی است، که نمیدانم چه کسی در عشق به چنین مسأله سختی دچار شده است.
حزین ، امید شفاعت زکس به حشر مدارکه عذر ما همه در گردن دل افتاده ست؟
هوش مصنوعی: ای حزین، امیدی به شفاعت از کسی در قیامت نداشته باش، زیرا دلیل و عذر ما همه به عهده دلمان است.