شمارهٔ ۲۵۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر با اشاره به آداب و رسوم مذهبی، نشان می‌دهد که عشق او بر همه چیز غلبه دارد و از هر نوع دینی فراتر است. جمال معشوق نه‌تنها او را از مکان‌های مقدس مثل کعبه دور کرده، بلکه باعث شده تا از بهشت نیز غافل شود. او به زیبایی و نازک‌مزاجی معشوق اشاره می‌کند و تأثیر شگرف او بر دل و عقل عاشق را توصیف می‌نماید. شاعر به وضوح نشان می‌دهد که عشق او به معشوق، دنیایی از احساسات را در او برانگیخته که همه چیز را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد.
برهمن مذهبان زنار بندانند از مویتمغان آتش پرستی می کنند از دیدن رویت
هوش مصنوعی: مذهب برهمنها به پیروی از زنجیرهایی است که به گردن میبندند و مغان، از دیدن چهره تو به پرستش آتش مشغولند.
ز دیر و کعبه فارغ ساخت ما را طاعت عشقتسجود بندگی کردیم، در محراب ابرویت
هوش مصنوعی: ما را از همه مکانها و عبادتها جدا ساختی و عشق تو ما را در قبال بندگی و سجده بر ابرویت قرار داد.
نمی آساید از گلگشت جنّت خاطر عاشقبهشت نقد روزی باد ما را از سر کویت
هوش مصنوعی: دل عاشق از گردش در بهشت آرام نمیگیرد، بلکه روزی که به کوی محبوبش برسد، خوشحال خواهد شد.
به گلشن می خرامی با رخی از باده چون آتشبه این نازک مزاجان تا چه آرد گرمی خویت
هوش مصنوعی: در گلستان با چهرهای دلپذیر و مانند آتش از باده، در میان این دلنوازان میگردی. ببین چه تأثیری بر روح حساس آنها میگذارد.
دماغ آشفته ساز عقل سودایی حزینت راسمن زار بناگوش است و زلف یاسمین بویت
هوش مصنوعی: فکر آشفته و بیقراری عقل، نتیجهی افکار ناراحتکنندهات است. عطر خوش و زیبایی مانند سمنزار در کنار گوش و موهای یاسمن تو قرار دارد.