شمارهٔ ۲۶۴ - حزین لاهیجی

بی کس تر ازین عاشق دل خسته کسی نیستعمری ست که بیمارم و عیسی نفسی نیست

شورافکن مرغان اسیر است خروشمدلگیرتر از سینهٔ چاکم قفسی نیست

تا چند توان داد، نفس بیهده بر باد؟چون نی همه فریادم و فریادرسی نیست

گوشی به خروش من و دل دار، که فرداستزین قافله رفته، صدای جرسی نیست

همراه رقیبان مگذر از سر خاکمما را ز وفای تو جز این ملتمسی نیست

خجلت زده برق درین دشت سرابمدر مزرع بی حاصل من خار و خسی نیست

در محفل این مرده دلان شمع مزارممی سوزم و از سوز من آگاه کسی نیست

عیب و هنر از لوح جهان هر دو ستردندعاشق چه عجب گر نبود، بوالهوسی نیست

پوشیده حزین از شب ما، صبح رخ خویشدل با که نفس راست کند؟ همنفسی نیست