شمارهٔ ۲۷۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیهوده بودن تلاش‌ها و گفت‌وگوها اشاره می‌کند. هر چه می‌بندیم و می‌گشاییم، هر چه می‌گوییم و می‌شنویم، به نتیجه‌ای نمی‌رسیم و تمامی این اعمال عبث به نظر می‌رسند. او به غفلت از حوادث زمان اشاره کرده و احساس می‌کند که در جهانی کوچک و تنگ مانده‌اند. همچنین، از تغییر حالت جهان به حالت غمناک صحبت می‌کند و می‌گوید که تلاش برای پاک کردن این غم نیز بی‌فایده است. شاعر از ناامیدی و عبث بودن تمامی تلاش‌ها سخن می‌گوید.
هر چه بستیم و گشودیم عبثهر چه گفتیم و شنودیم عبث
هوش مصنوعی: هرچه تلاش کردیم و محدودیتها را کنار زدیم، بی‌فایده بود. هر چه گفتیم و شنیدیم، نتیجه‌ای نداشت.
راه مقصود به جایی نرسیدپای پر آبله سودیم عبث
هوش مصنوعی: راه رسیدن به هدف به جایی نرسید و ما فقط به بیهوده زحمت کشیدیم. پای ما پر از آبله شده، اما نتیجه‌ای حاصل نشده است.
غفلت از حادثهٔ دهر بلاستدر ره سیل غنودیم عبث
هوش مصنوعی: غفلت از اتفاقات زمان، مصیبت بزرگی است. ما در مسیر زندگی بیدلیل خوابیدهایم و غافل هستیم.
عرصهٔ هر دو جهان تنگ فضاستبال پرواز گشودیم عبث
هوش مصنوعی: دو جهان به قدری تنگ است که جایی برای پرواز آزادانه نیست، هرچند تلاش کردیم، اما نتیجه‌ای نداشت.
عالمی چهره به ما گشته حزینعبث آیینه زدودیم، عبث
هوش مصنوعی: جهان به ما تبدیل شده است به تصویر غمگینی و بیهوده، ما هم بی‌فایده آینهها را پاک کردیم.