شمارهٔ ۲۹۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساس جدایی و وداع است. شاعر به شدت تحت تأثیر این موضوع قرار دارد و دلتنگی و اشتیاقش را با تصاویری از رنگ و احساسات توصیف می‌کند. او به مرگ و تباهی اشاره می‌کند و از داشتن درد و رنج به دل می‌نویسد. شاعر همچنین به عشق و زیبا بودن محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که این عشق به قدری سوزان است که سختی‌ها و دردها را فراموش می‌کند. در انتها، به زندگی و سرنوشت اشاره دارد و معتقد است که در نهایت، زندگی به سرانجامی خواهد رسید، حتی اگر درد و رنجی در میان باشد.
دمی که حرف وداعت به گوش می‌آیددلم به رنگ جرس در خروش می‌آید
هوش مصنوعی: وقتی حرف جدایی تو به گوشم میرسد، دلم به شدت نگران و پرهیاهو میشود.
نگاه مستِ که دارد سر خرابی ماکه اشک از مژه، طوفان به دوش می‌آید
هوش مصنوعی: چشم زیبای او که به ما خیره شده، باعث میشود که ما در حال خرابی و ویرانی باشیم و اشکهایمان همچون طوفانی بر دوشمان سنگینی کند.
ز تاب می مگر آن چهره ارغوانی شد؟که خون مشرب طاقت به جوش می‌آید
هوش مصنوعی: آیا آن چهرهی سرخ و زیبا از شوق و هیجان داغ نمیشود؟ که در این حال، خون در رگها به جوش می‌آید.
عبث، چه زخمه فلک می‌زند به تار تنم؟مرا که از سر هر مو خروش می‌آید
هوش مصنوعی: به چه دلیل آسمان بیدلیل به جسم من آسیب می‌زند؟ مگر من نیستم که از هر تار موی خود صدای ناله و فریاد بلند میکنم؟
دلم چو ساغر سیماب می‌تپد یاربکدام رند ز مستی به هوش می‌آید؟
هوش مصنوعی: دل من مانند یک جام نقره به شدت میکوبد. ای کاش میدانستم کدام شخص سرمست از شراب، به حال خود می‌آید و به هوش میرسد؟
نسیم مصر وصال آنقدر گلوسوز استکه بوی پیرهنش، شعله‌پوش می‌آید
هوش مصنوعی: نسیم هوای مصر به قدری دلپذیر و عاشقانه است که بوی پیراهن محبوب، همچون آتشافروزی در دلانگیز و شوقانگیز میرسد.
دو روز با فلک سنگدل بساز حزینکه عاقبت به در می‌فروش می‌آید
هوش مصنوعی: با روزهای سخت و دشوار زندگی بساز و خودت را ناراحت نکن، زیرا در نهایت، روزی میرسد که مشکلات حل میشوند و خوشبختی به سراغت می‌آید.