شمارهٔ ۲۹۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات عشق و اندوه خود می‌پردازد. او از ورود شخصی به بتخانه صحبت می‌کند که نگاهش مثل نرگس مستانه است و انگار از آنجا می‌خواهد پیامی از عشق و یاد معشوقش به همراه داشته باشد. شاعر همچنین به حسرت و اشک‌هایش اشاره می‌کند که به خاطر یاد معشوق از چشمانش می‌ریزد. او به یاد می‌آورد که چگونه در زمین مردگان، یاد معشوقش همچنان زنده است و حس می‌کند که نور و زیبایی هنوز در آنجا وجود دارد. در نهایت به فضایی از محبت و دلتنگی اشاره می‌کند که شبیه به آبرومندی با داغ دل دیوانه‌اش است.
به آیینی که ترسازاده از بتخانه می‌آیدنگاه از گوشهٔ آن نرگس مستانه می‌آید
هوش مصنوعی: به مراسمی که طرفدار بتها از معبد بیرون می‌آید، توجه کن، چون نگاهش از گوشهٔ آن مثل نرگسهای سرمستی میتابد.
مگر افکنده لعل آبدارش از نظر می راکه اشک حسرتی از دیدهٔ پیمانه می‌آید
هوش مصنوعی: آیا از یاد بردهای لعل درخشانت را که نظارهاش میکنم و به یادش اشک حسرت از چشمانم می‌ریزد؟
به یاد لعل میگون تو، در خاک لحد ما راهمان از دیده سیل گریهٔ مستانه می‌آید
هوش مصنوعی: به خاطر یاد لبهای زیبای تو، هنگامی که در خاک آرام میگیرم، اشکهای سیلآسا و مستانه بار دیگر به یاد تو از چشمانم سرازیر میشود.
تجلّی زار می‌بینم، سر خاک شهیدان رامگر شمعی به طوف مشهد پروانه می‌آید
هوش مصنوعی: من در کنار خاک شهیدان، نشانههای غم و اندوه را مشاهده میکنم، گویی شمعی در حال درخشیدن است و پروانهای به دور آن میچرخد.
حزین آراستند از نو، خرابات محبّت رامگر داغی به سر وقت دل دیوانه می‌آید
هوش مصنوعی: دوباره با زیبایی تمام، مکانی را که در آن عشق جریان دارد آراستهاند، شاید در دل دیوانهای در زمان مناسب، حسرتی یا حجم خاصی از عشق به وجود بیاید.