شمارهٔ ۳۳۱
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جاذبه‌های عشق و بهار می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصاویری از طبیعت، به احساساتی چون شوق و عشق اشاره می‌کند. او به پرواز دل و شور بلبل در باغ اشاره دارد و می‌گوید که زیبایی یار و جلوه ساقی می‌تواند دل‌ها را به حرکت درآورد. همچنین از ناله‌های دل grieving و زیبایی رنگارنگ گل‌ها در این بهار حرف می‌زند. در نهایت، شاعر از تأثیر زیبایی‌ها بر روح و جان صحبت می‌کند و می‌گوید که این زیبایی‌ها، احساسات را زنده و شاداب می‌کنند.
بفشه چون ز بناگوش یار برخیزدخروش بلبل وبوی بهار برخیزد
هوش مصنوعی: زمانی که صدای زیبای بلبل و عطر بهار به گوش برسد، دل و جان انسان شاداب و سرزنده میشود.
چه دولت است که در پای خم چو بنشینمبه جلوه، ساقی مشکین عذار برخیزد؟
هوش مصنوعی: چه خوشبختی است که وقتی بر زمین نشستهام و به زیبایی‌ها نگاه میکنم، ساقی با چهرهای زیبا و دلربا به کمکم آید!
به این کرشمه که از خاک کشتگان گذریهزار ناله ز سنگ مزار برخیزد
هوش مصنوعی: به این زیبایی که از خاک مردگان ناشی میشود، هزاران ناله از سنگ قبرها بلند میشود.
ز دامن مژهٔ چشم سرمه ای پوششبه صید دل نگه جان شکار برخیزد
هوش مصنوعی: چشمهای زیبا با مژههای بلند مانند پردهای نرم دل را به خود جذب می‌کنند و آنچه برای جان و دل میخواهیم، در میان این طراوت و جذابیت قرار دارد.
ز ریزش مژه کز فیض اشک سیراب استهزار رنگ گلم، ازکنار برخیزد
هوش مصنوعی: از ریختن مژهها که پر از اشک است، گلهای به رنگهای مختلف از کنار برمیخیزند.
درین چمن سرکلک تو سبز باد حزینکه شور بلبل ازین شاخسار برخیزد
هوش مصنوعی: در این باغ، گیاهی خوشبو و غمانگیز وجود دارد که صدای بلبل از این درختان بلند برمیخیزد.