شمارهٔ ۳۳۲
هوش مصنوعی: این شعر از شاعر به توصیف احساسات و اندیشه‌های عاشقانه و دردناک او می‌پردازد. شاعر از فروزان کردن شمع و فراخواندن پروانه‌ها صحبت می‌کند و به نوعی به زیبایی و عشق اشاره دارد. او از فغان و درد دل خود می‌گوید و به نیازش برای بیان افسانه‌های عاشقانه‌اش به معشوق اشاره می‌کند. شاعر همچنین به غفلت و خواب آلودگی دیگران اشاره می‌کند و از عشق و خون عاشقان سخن می‌گوید. او بر اثر گذشت زمان و فرصت‌های از دست رفته افسوس می‌خورد و در نهایت به آتش و شعله‌ور شدن احساساتش اشاره می‌کند. به طور کلی، شعر احساسات عمیق، نوازش عاطفی و درد جدایی را به تصویر می‌کشد.
فروزان کن ز رخ، کاشانهای چندبسوزان شمع من، پروانه اى چند
هوش مصنوعی: چهرهات را روشن کن و چندین کاشان (یک نوع پارچه) بسوزان. شمع من را روشن کن تا پروانههایی به دور آن بچرخند.
فغانم گوش کن امشب که فرداز من خواهی شنید افسانه اى چند
هوش مصنوعی: امشب به فریاد من گوش کن، زیرا فردا داستانهایی از من خواهی شنید.
دلم داند به پاس آشناییچها دید، از وفا بیگانه اى چند
هوش مصنوعی: دل من خوب میداند که به خاطر آشنایی چهقدر سختیها و دردها را تحمل کردهام و از کسانی که به وفا نسبت به من بیتوجه بودند، چه قدر رنج کشیدهام.
گران خوابان غفلت را شکستمخمار، از نعرهٔ مستانه ای چند
هوش مصنوعی: من از صدای شاد و پرهیجان مستانهای چند، خواب سنگین غفلت را بههم زدم و آن را شکست دادم.
خماری نیست خون عاشقان راسرت گردم، بکش پیمانه ای چند
هوش مصنوعی: خستگی و درد عاشقان را فراموش کن، به خاطر تو آمادهام و میخواهم چند جام بکشیم.
به هر دفتر ز کلک آتش آلودز ما مانده ست آتشخانه ای چند
هوش مصنوعی: در هر دفتری که از قلم ما اثر مانده، چندین آتشخانه ایجاد شده است.
حزین از فوت فرصت با صد افسوسکشیدیم آه بی تابانه ای چند
هوش مصنوعی: ما با اندوه و صد اندوه، از دست دادن فرصتها آهی نالهوار کشیدیم و غمگینانه به یاد آنها فکر کردیم.