شمارهٔ ۳۳۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و آتش سوزنده‌اش است. شاعر به شمعی تشبیه می‌کند که با تمام وجود می‌سوزد و از سوزش خود لذت می‌برد. او عشق را به عنوان نیرویی خانمان‌سوز می‌بیند که قلبش را در آتش می‌سوزاند. شاعر احساس می‌کند که گرمی در وجودش وجود دارد که باعث می‌شود هر چیزی که به آن نزدیک شود، بسوزد. او به جنون و شور عشق اشاره می‌کند و آن را سبب داغی وجودش و سوزاندن دنیا می‌داند. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که اشک و حسرت هایش نیز در این آتش حل می‌شوند و هیچ چیزی جز عشق نمی‌تواند این آتش را خاموش کند.
خوشا شمعی که سر تا پا بسوزدبسازد با خود و تنها بسوزد
هوش مصنوعی: خوشا به حال شمعی که تمام وجودش را فدای روشنی خود کند و با اینکه تنهاست، به سوختن ادامه دهد.
مرا پرورده عشق خانمان سوزشرار من دل خارا بسوزد
هوش مصنوعی: عشق سوزانندهای که به خانهام آسیب میزند، مرا پرورش داده است و در دل من نیز آتش خواهد افروخت.
دم گرمی که من دارم عجب نیستکه در پیمانه ام، صهبا بسوزد
هوش مصنوعی: حالت شور و شوقی که من دارم طبیعی است که در بطن وجودم، شوری برپا شود.
منم موسی، دلم شمع تجلیز تاب سینه ام سینا بسوزد
هوش مصنوعی: من مانند موسی هستم، دل من همچون شمعی است که از روشنایی درون سینهام می‌سوزد و جلوهای از نور و روشنایی را به نمایش میگذارد.
دل گرمی نهان در سینه دارمکه گر آهی زنم دنیا بسوزد
هوش مصنوعی: در دل من یک گرمای پنهان وجود دارد، به طوری که اگر یک آه بکشیم، میتواند تمام دنیا را به آتش بکشد.
امید این بود کان مه عاشقان رازگرمیهای مهرافزا بسوزد
هوش مصنوعی: امید این بود که آن ماه زیبا با نور عشقش دل عاشقان را بسوزاند و گرم کند.
ندانستم که آتش پارهٔ منسپندم را ز استغنا بسوزد
هوش مصنوعی: من نمیدانستم که آتش محبت و اشتیاق من، بر اثر غنای آن، میتواند مرا بسوزاند.
جنون بر آتشم زد طرف دامانز داغ لاله ام صحرا بسوزد
هوش مصنوعی: جنون بر من چیره شده و به خاطر داغ لالهای که بر دلم نشسته، دل را به آتش کشیدهام و حالا این آتش، همهی صحرا را می‌سوزاند.
حزین آبی حریف آتشم نیستدر آغوش دلم دریا بسوزد
هوش مصنوعی: در برابر آتش درونم، آب نمی‌تواند با من مقابله کند؛ در دل من، دریا نیز قادر به خاموش کردن این آتش نیست.