شمارهٔ ۳۳۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و درد ناشی از دوری معشوق سخن می‌گوید. او از بی‌مهری و رنجی که از سوی معشوق به عاشقان بی‌گناه می‌رسد، گلایه دارد. او نمی‌تواند از عشق خود دست بکشد و از خالی بودن دلش از یاد معشوق سخن می‌گوید. شاعر به زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که حتی اگر معشوق خود را از او دور کند، هنوز هم عشق و یادش در دل او باقی می‌ماند. او به درد و رنجی که عشق به او می‌دهد اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که این احساسات نشان‌دهنده عمق عشق اوست. در نهایت، شعر با نوای دل‌انگیز و آرامش بخش معشوق و تأثیر آن بر دل شاعر پایان می‌گیرد.
نخست از عاشقان بی جرمی آن نامهربان رنجدبه این زودی چرا کس رنجد و از دوستان رنجد؟
هوش مصنوعی: چرا آن محبوب بیرحم به آسانی دل عاشقان بی‌گناه را میآزارد؟ چرا کسی باید از دوستانش رنجیده خاطر شود؟
نخواهم پاکشیدن از سر کویت به صد خواریکجا دل خوش کند گر عندلیب از گلستان رنجد؟
هوش مصنوعی: نمیخواهم از سر کوی تو خود را پاک کنم، حتی به قیمت هزاران ذلت، زیرا آیا دل خوش میشود اگر بلبل از گلستانی که در آن میزیست رنج ببرد؟
ز منع اختلاط غیر گشتی سرگران، آریغرور حسن بی پروا، ز عشق بدگمان رنجد
هوش مصنوعی: نمیتوانی با دیگران در شأن و مقام خودت اختلاط کنی، و این به خاطر غرور ناشی از زیباییات است. اما عشق و محبت باعث میشود که از این موضوع ناامید شوی.
بنازم سرفرازیهای آن سرو سهی قد راکه گر سر را نهد بر پایش، از آب روان رنجد
هوش مصنوعی: تحسین میکنم بلندی و افتخارات آن درخت استوانهای را که اگر سرش را بر پاهایش بگذارد، از آب روان آسیب میبیند.
نظر دزدیده روشن می کنم زان جلوه گه، گاهیمباد از دیدهٔ من آن غبار آستان رنجد
هوش مصنوعی: با نگاه دزدانهام، روشنی را از آن جلوه میگیرم، اما امیدوارم گاهی از چشمان من غبار غم و رنج دور نشود.
زبان گر یک نفس خامش کنم، دل می کند یادتگر از یادت دمی غافل شوم، از دل زبان رنجد
هوش مصنوعی: اگر برای لحظهای زبانم را خاموش کنم، دل من به یاد تو مشتاق میشود و اگر حتی برای لحظهای از یاد تو غافل شوم، دل از زبانم مینالد.
حزین ، آزرده دارد بی کمالان را نوای تودل زاغ و زِِغن از طوطی شیرین زبان رنجد
هوش مصنوعی: آدمهای بیکمال از صدای تو دلخور هستند، در حالی که دل زاغ و زغن از آواز شیرین طوطی ناراحت میشود.