شمارهٔ ۳۶۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به مسأله قدر و ارزش انسانی اشاره می‌کند و می‌گوید که افرادی که از مقام و شرف خود بی‌بهره‌اند، از زندگی لذت می‌برند. او همچنین به عشق و ارتباطات انسانی توجه کرده و می‌گوید که هر کس به اندازه همت و تلاش خود از زندگی بهره می‌برد. در نهایت، شاعر به ناپایداری دنیا و دو رنگی آن اشاره می‌کند و می‌گوید که خوشبختی‌های واقعی به افراد بی‌کامی می‌رسد.
بی پا و سر ز قدر و شرف کام می بردپیر مغان مرا به ادب نام می برد
هوش مصنوعی: بیدرنگ و بدون توجه به مقام و ارزش، مردی سالخورده مرا به روش معلمی راهنمایی می‌کند و از من با احترام یاد می‌کند.
جمشید را نگشته میسر ز جام خویشکیفیتی، که خون دل آشام می برد
هوش مصنوعی: جمشید نتوانسته است از جام خود حالتی پیدا کند که خون دل را بنوشد.
مشت غبار ما ندهد گر فلک به باداز ما به کوی یار، که پیغام می برد؟
هوش مصنوعی: اگر چه که ما تحت تأثیر حوادث قرار میگیریم و گرد و غبار ما به جایی نمیرسد، اما اگر حتی جهان ما را به باد بدهد، کسی که به سوی محبوب میرود، چه پیامی برای ما خواهد آورد؟
با مهر و ذرّه پرتو فیض ازل یکی ستهر کس به قدر همّت خود کام می برد
هوش مصنوعی: هر کس به اندازه تلاش و کوششی که می‌کند، از محبت و برکت الهی بهرهمند میشود.
یک قرص بیش در کف چرخ لئیم نیستگر صبح می نهد به میان، شام می برد
هوش مصنوعی: تنها یک لقمه در دست سرنوشت ناپاک وجود ندارد، زیرا اگر صبح چیزی به انسان بدهد، شام آن را میگیرد.
دل را فکنده عشق به میدان امتحانگوی از میانه، زلف دلارام می برد
هوش مصنوعی: عشق دل را به عرصه آزمایش فرستاده و در این میان، زلف زیبای معشوق را می‌برد.
تف باد بر دو رنگی دهر دنی حزینکامی که داده است به ناکام می برد
هوش مصنوعی: با نگاهی به دنیای ناپایدار و دو رو، میتوان گفت که زندگی به افرادی که ناکام ماندهاند، شادی و خوشبختی نمیبخشد و در نهایت، تنها حسرتی برای آنها به جا میگذارد.