شمارهٔ ۳۶۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و جلوه‌های دل‌انگیز گل و زلف معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید که وقتی گل رخسار خود را نمایان می‌کند، خود را به لباس گل می‌پوشاند و از خارهای درد و غم به در می‌آید. شاعر از دل و آرزوی خود برای دیدن معشوق سخن می‌گوید و از اثرات مثبتی که ساقی می‌تواند بر روح و روان او بگذارد، صحبت می‌کند. او اشاره می‌کند که عشق می‌تواند انسان را از حالت افسردگی و جنون رهایی بخشد و همچنین بوی زلف معشوق به یادآورده‌های عاشقانه و حسرت‌هایی که در دل دارد، تجلی می‌کند.
از پرده چو خواهد، گل رخسار برآردپوشد به لباس گل و از خار برآرد
هوش مصنوعی: وقتی گل رویش را نمایان کند، پوششی زیبا به خود میگیرد و حتی از خاری که در اطرافش است، فاصله میگیرد.
دل از خم زلفش چه خیال است برآرم؟چون آینه کز سبزه ی زنگار برآرد
هوش مصنوعی: دل که اسیر زلفهای اوست، چه امیدی می‌تواند داشته باشد که از این بند رهایی یابد؟ مانند آیینهای که از میان سبزه و زنگار خارج میشود.
امروز مگر همّت مردانه ی ساقیبنیاد غم از ساغر سرشار برآرد
هوش مصنوعی: امروز شاید با اراده و تلاش قوی ساقی، غم و اندوه از جام پر از نوشیدنی به بیرون رانده شود.
افسرده دلی رفت ز حد، شور جنون کو؟تا بی خودم از خانهٔ خمار برآرد
هوش مصنوعی: دل افسردهای که دیگر تاب ندارد، شور و شوق دیوانگی کجاست؟ تا اینکه از حال خود بیخبر شوم و از خانهی غم و اندوه بیرون بیایم.
بوی سر زلف تو دهد طرح به سنبلآهی که حزین از دل افگار برآرد
هوش مصنوعی: بوی موی تو به گلهای سنبل حالتی میدهد که از دل شاد و غمگین تراز می‌آید.