شمارهٔ ۳۶۷
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به بیان احساسات خود از هجرت و عشق ناکام می‌پردازد. او می‌گوید که معشوقش او را دیوانه تصور می‌کند و داستان‌های جدایی‌اش را افسانه‌ای می‌داند. او با بی‌خبری خود، عشقش را بی‌ارزش می‌شمارد و با اینکه خود را غرق در عشق می‌بیند، هنوز هم آن معشوق برایش غریبه است. شاعر به رنج و درد خود اشاره می‌کند و می‌گوید که دیگران وضعیتش را نمی‌فهمند و او را در حالتی ناامید می‌بیند. در نهایت، قلبش از یارش بی‌خبر مانده و گویی در بتی کمتر از عشق خود زندگی می‌کند.
گریبان چاکم و جانان مرا دیوانه پنداردحکایتهای هجران مرا افسانه پندارد
هوش مصنوعی: من لباس خود را چاک کردهام و معشوقم مرا مجنون می‌داند؛ او داستان‌های دوری و جداییام را مانند افسانه‌ای بیپایه و اساس تصور می‌کند.
سر و کار است با شوخی مرا، کز ساده لوحیهابه دستم داغ عشق خویش را پیمانه پندارد
هوش مصنوعی: من با شوخیها و بازیهای زندگی سر و کار دارم و به خاطر سادگیام، آتش عشق خود را به اشتباه همچون یک نوشیدنی عادی تصور کردهام.
سرا پا بس که لبریز ویم، خود را نمی یابمهنوزم آن بت دیر آشنا بیگانه پندارد
هوش مصنوعی: من چنان غرق در عشق و احساسات هستم که خودم را گم کردهام و هنوز هم آن معشوقهی دیرین، که او را به خوبی نمیشناسم، مرا غریبه می‌داند.
ستم، خنجر به کینم می کشد، مستانه می آیدنگه ساغر ز خونم می زند، میخانه پندارد
هوش مصنوعی: ستم به شکل خنجر به من حمله می‌کند و در حالت مستی، با نگاهش گویی که ساغر پر از خون من را به دست گرفته و به میخانه میرود.
حزین ویرانه ما را به طالع نیست تعمیریدلم را یار از خود بی خبر بتخانه پندارد
هوش مصنوعی: حالت نابسامان و خراب ما را کسی توجهی به بهبودش ندارد. دل من به خاطر محبوبی که خودش از حال من بی‌خبر است، گویی که در یک معبد بتپرستی قرار دارد.