شمارهٔ ۴۱۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از غم عشق و تاثیر عمیق آن بر دلش صحبت می‌کند. او می‌گوید که عشق به معشوقش او را به شدت تحت فشار قرار داده و حتی در جامعه هم احساس خارگی و تنهایی می‌کند. او به وضعیت عاشقانی که از معشوقشان جدا شده‌اند، حسرت می‌زنند و تأکید می‌کند که هیچ نفرینی نمی‌تواند در مقابل ستمی که بر عاشق می‌رود، مؤثر باشد. عطر محبوبش را همچون گل و سنبل وصف می‌کند و عشق را در مقایسه با یک صدا در حرم و دیر معرفی می‌کند. در نهایت، او به راز و حال خود اشاره می‌کند و می‌گوید که دلش از ناله شب‌ها روشن‌تر شده و به دریافت محبت و زیبایی‌های عشق اشاره می‌کند.
بار غم عشق تو مرا پشت دوتا کرددر شهر چو ماه نوم انگشت نما کرد
هوش مصنوعی: غم عشق تو بر دوشم سنگینی می‌کند و من مانند ماهی که به تازگی دیده شده و در میان مردم چشمگیر است، در این شهر جلب توجه میکنم.
مسکین چه کند طاقت دیدارش اگر نیست؟زبن جرم، به عاشق نتوان منع جفا کرد
هوش مصنوعی: بیچاره عاشق چه کند اگر از دیدار معشوق بهرهای نداشته باشد؟ نمیتوان به خاطر اشتباهات عاشق، او را از داشتن احساساتش بازداشت.
نفرین دگر در خور این جور ندارمعاشق نشود هر که مرا از تو جدا کرد
ادیت: من نفرین بهتری برای این غم نمیدانم ، هر آنکس که باعث جدایی من از تو شد هرگز عاشق نشود
بوی گل و سنبل خردآشوب نبوده ستاین غالیه را بوی تو در جیب صبا کرد
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی تو اشاره دارد و می‌گوید که بوی گل و سنبل هیچگاه نمی‌تواند به جذابیت و خوشبوئی تو نزدیک شود. بوی خوشی که از تو به مشام میرسد، مانند عطری است که نسیم صبحگاهی به همراه دارد و این عطر را به همه جا میبرد.
یک نکته بود گوشزد مخلص و منکردر دیر و حرم عشق به یک صوت صلا کرد
هوش مصنوعی: یک نکته مهم توسط یک فرد زاهد و انسانی که منکر عشق بود، در مکان مقدس عشق به گوش همه رسید و صدایش بلند شد.
چون صبح مصفا، دلم از ناله شبهاستصیقل گری آه من، آیینه جلا کرد
هوش مصنوعی: دل من مانند صبحی روشن و پاک است، اما از نالههای شبهای گذشته پر است. این درد و اندوه من مانند صیقلدهندهای است که آینه را جلا میدهد.
ای گل بشنو، راز نی کلک حزین رااین بلبل مستی ست کزین شاخ نوا کرد
هوش مصنوعی: ای گل، به گوشهای خود بسپار که بلبل ناامید از غم خود می‌گوید، او از این درخت زیبا نغمهای سر میدهد.