شمارهٔ ۴۱۳

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و دردهای ناشی از آن می‌پردازد. شاعر از زلف معشوق سخن می‌گوید که دل‌های بسیاری را به دام انداخته و باعث سوختن جان‌ها از حسرت شده است. او به یاد می‌آورد که چگونه ساقی به او باده عشق می‌دهد و این عشق او را در دنیایی آتشین غرق می‌کند. صبح و شادی به خاطر زیبایی‌های معشوق مغان ومفاسد عشق را از بین می‌برد. در نهایت، شاعر از ناکامی و درد ناشی از عشق می‌گوید و یادآور می‌شود که محبت در این خرابات، به نوعی نام و نشانی از عشق واقعی است. در انتها، اشاره‌ای به فیض عراقی و لذت از باده عشق می‌کند.