شمارهٔ ۴۲۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد که دل او را در سبو بریزد تا مشربان به خرابات بروند. او به عشق و احساسات اشاره می‌کند و می‌گوید مردان عاشق باید از هوس دور شوند و به طاعت بپردازند. همچنین در عشق، رفقا و دوستان باید از تار ماهتاب بهره‌برداری کنند. شاعر از خمار و دلتنگی ناشی از زیبایی‌ها سخن می‌گوید و حسرت خود برای گل داغی را بیان می‌کند که حسرتش را می‌کشد. در نهایت، او با زخم دلش و پاسداشت یاد معشوقش به زیبایی عشق و غم پرداخته است.
ساقی بگو چکیدهٔ دل در سبو کنندتا صاف مشربان به خرابات رو کنند
هوش مصنوعی: ای ساقی، بگو که دل و احساسات ما را در ظرفی بریزند تا میجویکنها به میخانه بروند و از نوشیدنی صاف لذت ببرند.
رو از هوس بتاب که مردان راه عشقمحراب طاعت از دل بی آرزو کنند
هوش مصنوعی: می‌گوید که از وسوسهها و آرزوهای بیپایه دوری کن، زیرا انسانهای真正 عاشق، با دل پاک و بدون آرزوهای دنیوی، خود را به عبادت و خدمت معشوق مشغول میکنند.
در کارگاه عشق حریفان سینه چاکاز تار ماهتاب، کتان را رفو کنند
هوش مصنوعی: در فضای عشق، افرادی که به شدت به این موضوع علاقهمند هستند، مثل یک بافنده ماهر، از نور ماه برای تعمیر و بازسازی پارچههای کهنه و آسیبدیده بهره میبرند.
دفع خمار نرگس خوبان نمی شودخون مرا چو باده اگر در سبو کنند
هوش مصنوعی: خستگی و درد ناشی از عشق به زیباییهای نرگس نمیتواند با چیزی به سادگی رفع شود؛ حتی اگر باده را در کاسه بریزند، باز هم نمیتواند جان مرا شاد کند.
سازند مشکبو دهن زخم را حزینحسرت کشان اگر گل داغ تو بو کنند
هوش مصنوعی: اگر عطر خوشی به گوشههای زخمهای دل بدمیم، حزن و حسرتی که بر دل نشسته، گلهایی را که به یاد تو در دلمان پرورش دادهایم، زنده خواهد کرد.