شمارهٔ ۴۲۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر، longing و آرزوهایش را به تصویر می‌کشد. او امیدوار است که کسی به او برسد که به حرم او راهنمایی کند و به درد و رنجش رسیدگی کند. احساس ناامیدی و دل شکستگی او از غم و آتش درونش به خوبی نشان داده می‌شود. او در انتظار چراغ امیدی است که شاید بتواند از این وضعیت رهایی یابد. همچنین، شاعر از جمع دوستانش در آستانه مرگ یاد می‌کند و آرزو دارد که حتی دشمنش نیز او را تماشا کند. در نهایت، او آرزوی رهایی و نوشیدن از باده‌ای دارد که بتواند آرامش و شادی را به زندگی‌اش بازگرداند.
کاش خضری به من بادیه پیما برسدکه سراغ حرمم تا در ترسا برسد
هوش مصنوعی: ای کاش کسی از اهالی سبزپوش به من برسد که بتواند راه را به حرم من نشان دهد و مرا به مقصدم برساند.
دل و دین را چه کنم عرضه به جولانگه تو؟مشکل این جنس فرومایه به یغما برسد
هوش مصنوعی: من چه کنم با دل و ایمان خود که در برابر جاذبه تو قرار گرفتهاند؟ این مشکلات و مسائل بیارزش نمیتوانند به دست تو بیفتند.
ناله تا کی شکند، در جگر خویش سپند؟آتشی کاش به فریاد دل ما برسد
هوش مصنوعی: ناله کردن تا کی ادامه دارد، وقتی که درد در دل خود میسوزد؟ ای کاش آتش درد ما، صدای دلمان را بشنود و به داد ما برسد.
از تو نومید نیم تا تپش دل باقیستعاقبت سیل سفرکرده به دریا برسد
هوش مصنوعی: من از تو ناامید نیستم، تا زمانی که قلبم میزند. در نهایت، روزی خواهد آمد که سفرکرده به مقصد برسد.
دوستان در صف هنگامهٔ مرگم جمعندکاش آن دشمن جان هم به تماشا برسد
هوش مصنوعی: دوستانم در هنگام مرگ من گرد آمدهاند و آرزو دارم که دشمنم نیز بیاید و این صحنه را ببیند.
تلخ کامم لب شیرین شکرخا بگشاکه به دادم دم جان بخش مسیحا برسد
هوش مصنوعی: ای کاش لبهای شیرین و گشاده تو به من کمک کند تا از این تلخیها رهایی یابم و به آرامش و نجاتی همچون مسیح دست یابم.
دیده محروم ز خونابهٔ دل نیست حزینباده از خم به دل آسایی مینا برسد
هوش مصنوعی: چشم دردناک من از اندوه دل زار است، اما باده‌ای که از خمره میآید میتواند آرامش را به دل من بیاورد.