شمارهٔ ۴۴۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به حال و هوای میخانه و عشق می‌پردازد. او از ساقی می‌خواهد که ساغر را پر از شراب کند و اجازه ندهد که در اثر خماری، لذات عاشقانه کمرنگ شوند. شاعر ذکر می‌کند که عشق به نوعی درمان دردهایش است و یگانه مولفه‌ای که او را زنده نگه می‌دارد، محبت و سرور در جمع‌های عاشقانه است. او به ناپایداری و ویرانی دنیا اشاره می‌کند و می‌گوید که نمی‌توان از فنا فرار کرد. در پایان، شاعر به عشقش اشاره می‌کند و به تمایلش برای تسلیم در برابر این احوال اشاره دارد، زیرا در چنان حالتی، مجال آزادی و تحرک از او سلب می‌شود. در مجموع، شعر احساسی عمیق و تأملی در مورد عشق، زندگی و گذر زمان را بیان می‌کند.
دهد ساقی اگر ساغر چنین، مخمور نگذاردبود گر جلوهٔ مستانه این، مستور نگذارد
هوش مصنوعی: اگر ساقی چنین جامی به دست بدهد، حتی اگر جلوههای شگفتانگیز مستانه نیز پنهان باشد، هیچکس از مستی و حال خوش خود نمیتواند فرو بماند.
به افسونی طبیب عشق درمان کرد دردم رامحبّت را دم عیسی بود، رنجور نگذارد
هوش مصنوعی: به وسیلهٔ جادوی عشق، طبیب دردهایم را درمان کرد. محبت، همچون روح عیسی، من را آزار نداده و نجاتم داده است.
در آن بزمی که من پیمانهٔ توحید پیمایمخمارم قطره ای در ساغر منصور نگذارد
هوش مصنوعی: در جمعی که من در حال نوشیدن شراب توحید هستم، حال و هوای مستی دارم، اما حتی یک قطره هم از جام منصور به من نمیرسد.
عمارت برنمی تابد کهن ویرانهٔ دنیاچرا سازم؟ که سیلاب فنا معمور نگذارد
هوش مصنوعی: ساختن بنای جدید در دنیای قدیمی و ویران فایدهای ندارد، زیرا سیلاب نابودی اجازه نمیدهد که این بنا پایدار بماند.
اگر نگذارد از کف، کاسه کشکول قناعت راگدا از ناز پا را بر سر فغفور نگذارد
هوش مصنوعی: اگر انسان بخواهد و تلاش کند، هرگز نمیگذارد که نیاز و قناعت او را از دست بدهد و نمیگذارد که به خاطر این مسائل، عزت و مقام خود را زیر پا بگذارد.
به صدق دل گر آید جانب میخانه، من ضامنکه ساقی عقدهای در خاطر انگور نگذارد
هوش مصنوعی: اگر با دل پاک و خالص به سمت میخانه بروی، من تضمین میکنم که ساقی هرگز یاد خاطرات شیرین انگور را از ذهنت نمیبرد.
حزین در عشق از کف لنگر تسلیم نگذاریمجال دست و پا این قلزم پرشور نگذارد
هوش مصنوعی: در عشق، حزین اجازه نمیدهد که تسلیم شود و به راحتی از خود بیخیال گردد. این دریاچه پر از شور و هیجان به کسی فرصت نمیدهد که بیتحرک بماند.