شمارهٔ ۴۴۷
هوش مصنوعی: این شعر به مسائلی چون حجاب، عشق، آزادی، و زمان مرگ می‌پردازد. شاعر به نقد ظاهرسازی‌ها و ریا می‌پردازد و به ارتباط عمیق انسان با عشق و آزادی اشاره می‌کند. او از دشواری‌های دستیابی به آزادی و اثرات عشق بر زندگی سخن می‌گوید. همچنین، در مورد زمان و ناپایداری زندگی، با اشاره به مرگ و بی‌اثر شدن صداها در مزار، تأمل می‌کند. در نهایت، شاعر تاکید می‌کند که شور و اشتیاق عاشقانه مانند ناله‌ها و زنجیرها همیشه وجود دارد.
کجا پاس حجاب از زاهد بی‌پیر می‌آید؟که تا میخانه هم با خرقهٔ تزویر می‌آید
هوش مصنوعی: سوال این است که چگونه فردی که حتی از یک مرشد و راهنما بهرهمند نیست، میتواند از حجاب و پوشش خود محافظت کند؟ او حتی به میخانه نیز با ظاهری مذهبی و نفاقآمیز میرود.
مزن دم با من آتش نفس در شکرافشانیتو را ای صبح خام، از کام بوی شیر می‌آید
هوش مصنوعی: با من صحبت نکن، زیرا آتش نفس من در حال شعلهور شدن است. صبح خاموش و بیروح، از دهان تو بوی شیر می‌آید.
دلا آسان نمی‌آید به کف سامان آزادیاگر از عقل رستی، عشق دامنگیر می‌آید
هوش مصنوعی: ای دل، بهدست آوردن آزادی کار سادهای نیست. اگر از قید و بندهای عقل رها شوی، عشق به تو روی میآورد و تو را در بر میگیرد.
نظربازی مرا گرم است با خورشید رخساریکه آب از دیدنش در دیدهٔ تصویر می‌آید
هوش مصنوعی: من در دنیای عشق و زیبایی با چهرهای چون خورشید مشغولم که وقتی به او مینگرم، اشک شوق از چشمانم جاری میشود.
ندارم فرصت آن تا جواب نامه باز آیدرسد بر لب مرا جان زود و قاصد دیر می‌آید
هوش مصنوعی: من فرصتی ندارم تا به نامهام پاسخ دهم، زیرا جانم به تنگ آمده و قاصدی که جواب را بیاورد، دیرتر میرسد.
اجل کی می‌زند مهر خموشی بر لب مردان؟مزار ما نیستان گشت و بانگ شیر می‌آید
هوش مصنوعی: مرگ چه زمانی بر لبهای مردان سکوت میگذارد؟ قبر ما به مانند نهر پرآب شده و صدای شیر به گوش میرسد.
حزین آوازهٔ مجنون فرو ننشست و ننشیندکه از شور بیابان نالهٔ زنجیر می‌آید
هوش مصنوعی: حسرت و غم ناشی از عاشقانههای مجنون هرگز آرام نمیگیرد، چرا که از دل افسردهی او صدای ناله و اندوهی از بیابان به گوش میرسد.