شمارهٔ ۴۸۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تأثیر عشق و جنون بر زندگی‌اش اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که ننگ و درد عشق باعث شده نامش بزرگ و عالی شود و این عشق به نوعی برای او خوشبختی و شادی به ارمغان آورده است. شاعر از غم و شادی‌های خود سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که غم او در واقع سرچشمه شادی است. او به عمق احساساتش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که عشق در زندگی‌اش حاکم شده و او را به مقام والایی رسانده است. در نهایت، شاعر به زیبایی و قدرت عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق او را از حالت عادی فراتر برده است.
ننگ در عشق و جنون نام مرا عالی کردآمد ادبار درین کوچه و اقبالی کرد
هوش مصنوعی: من در عشق و جنون به مقام بلندی رسیدم، و حالا که در این کوچه به ننگ و بدبختی دچار شدهام، زندگی به من فرصتی برای اعتلای نامم بخشید.
نیست امروز عجب گر غمش از شادی ماستآنکه دی از غم ما آن همه خوشحالی کرد
هوش مصنوعی: امروز عجیب نیست اگر او به خاطر شادی ما غمگین است، زیرا دیروز به خاطر غم ما بسیار خوشحال بود.
گرچه دریا نشود خشک به تردستی ابردر غمت ریزش مژگان دل ما خالی کرد
هوش مصنوعی: هرچند که دریا هرگز به سرعت خشک نمیشود، ولی اشکهای ما به خاطر غمت مانند باران از چشمانمان میریزد و دل ما را خالی می‌کند.
سرشویده ی من باج ز مجنون گیردعشق در مملکت درد، مرا والی کرد
هوش مصنوعی: عشق باعث شده که من تحت تأثیر جنون قرار بگیرم و به خاطر این احساس عمیق، حالا در دنیای پر از درد، مثل کسی شدهام که مقام و قدرتی دارد.
پیر ما را به جهان بخت جوان شد چو شرابشوخی عهد صبا را به کهنسالی کرد
هوش مصنوعی: پیر ما به ما گفت که در این دنیا، مثل شراب که با پیری جوانتر میشود، زندگی و بخت نیز ممکن است با بالا رفتن سن، زیباتر و خوشفرمتر شود.
مرحبا عشق کزو قطرهٔ ما دریا شددل ما را صدف گوهر اجلالی کرد
هوش مصنوعی: عشق خوش آمد که بر اثر آن دل ما به دریا تبدیل شد و مانند صدفی گوهری ارزشمند پیدا کرد.
مرغ گلشن ز تو شیون مگر آموخت حزینکه سحر ناله به طرزی که تو می نالی کرد
هوش مصنوعی: پرندهی بهشت از تو آواز غمگینی را یاد گرفته است، چون صبحگاه، نالهای همانند نالهی تو سر می‌دهد.