شمارهٔ ۵۳۴
هوش مصنوعی: این شعر خطاب به دل است که به خاطر درد و رنج باید شکایت کند و از زخم‌های خود سخن بگوید. شاعر از دل می‌خواهد که با نوشیدن می، خود را تسکین دهد و از غم و اندوه رهایی یابد. همچنین اشاره به لذت‌های زندگی دارد و این‌که نباید در زیر فشار فلک (سرنوشت) غمگین بود. در کل، شعر به دنبال تشویق به ترک غم و لذت بردن از زندگی است.
ای دل، به ناله از جگر خاره خون برآربا می، دمار از خرد ذوفنون برآر
هوش مصنوعی: ای دل، از درد دل خود ناله کن و با شراب، غم و اندوه را از وجود خویش برکن.
شیرین به کام خسرو و ناکام کوهکنای رشک، تیغی از کمر بیستون برآر
هوش مصنوعی: شیرینی زندگی خسرو به خاطر شیرینی عشق اوست و کوهکن که در حسرت این عشق به سر میبرد، ای کاش تیغی از کمر کوه بیستون برمیداشت.
از نیشتر علاج رگ جان خویش کنز الماس، کام خاطر داغ درون برآر
هوش مصنوعی: با دقت و تدبیر زخم‌های روح خود را درمان کن، و با سختی و تلاش، آتش عشق و دلتنگی درون را خاموش نما.
در پای خم نشین و می لعل نوش کندست ستیزه با فلک نیلگون برآر
هوش مصنوعی: بنشین و جام لعل را بنوش، و در برابر آسمان کبود، با دلی شجاع خود را بالا بکش.
مپسند زیر دست فلک خویش را حزیناز آستین خرقه می لاله گون برآر
هوش مصنوعی: ناراضی و غمگین نباش از این‌که زیر سلطهی زمانه هستی، بلکه با افتخار و زیبایی مانند رنگ لاله، خود را به نمایش بگذار.