شمارهٔ ۵۸۸
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس فقدان و ناامیدی عاشقانه است. شاعر اشاره می‌کند که بدون زیبایی معشوق، از لذت‌های زندگی مانند گل و باغ چه فایده‌ای وجود دارد. او احساس می‌کند که دوری از یار باعث شده که هیچ لذتی از زندگی نبرد، حتی اگر در کنار زیبایی‌های طبیعی باشد. همچنین، شاعر به این نکته می‌پردازد که در خلوت و تنهایی هم احساس شادی نمی‌کند و زندگی در وطن هم برایش گیرا نیست، چراکه دلش از دوری معشوق شکسته و مانند پرنده‌ای با بال شکسته است. در کل، عشق و وصال یار به عنوان بنیادی‌ترین لذت‌های زندگی معرفی شده‌اند.
عشاق را ز سیر گل و ارغوان چه حظ؟بی جلوه جمال تو از گلستان چه حظ؟
هوش مصنوعی: عاشقها از زیبایی گل و درختان ارغوان چه بهرهای میبرند؟ بدون حضور زیبایی تو، از باغ چه لذتی میتوانند ببرند؟
دور از وصال یار چه لذت ز روزگار؟بی یوسف از مرافقت کاروان چه حظ؟
هوش مصنوعی: دور از دیدن محبوب چه لذتی از زندگی میتوان برد؟ بدون یوسف، از همراهی کاروان چه بهرهای میتوان گرفت؟
از سیرگل به دیده خلد خار بی رختدور از قدت ز جلوهٔ سرو روان چه حظ؟
هوش مصنوعی: اگر از باغ گل به تماشای خارهای بیحضور تو نگاه کنم، با اینکه سرو زیبایی در نظر است، چه لذتی میتوانم ببرم؟
ما لذتی ز خلوت و کثرت نمی بریماز خود گذشته را ز کنار و میان چه حظ؟
هوش مصنوعی: ما از تنهایی و شلوغی لذتی نمیبریم و از گذشتهامان نیز چیزی نمیچشیم.
عیش وطن چه کار کند با دل حزین ؟مرغ شکسته بال مرا ز آشیان چه حظ؟
هوش مصنوعی: زندگی در وطن چه کاری میتواند با دل غمگین و ناراحت من انجام دهد؟ من، مثل پرنده‌ای که بالهایش شکسته، از لانهام چه لذتی میتوانم ببرم؟