شمارهٔ ۵۹۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و حالتی مستی‌آور آن است. شاعر به بیان جلوه‌های مختلف عشق می‌پردازد و می‌گوید که عشق همه چیز را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد و حتی عبادت و طاعت نیز در مقابل عشق رنگ می‌بازد. او احساس می‌کند که ما از وصال و وصال‌جویی فاصله داریم و تنها عشق است که می‌تواند ما را بیدار و شاداب کند. عشق در اینجا به مثابه رقص و شور و شعف است و حتی توبه را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد. در نهایت، عشق به عنوان حیات و هستی برتر از وجود انسان معرفی می‌شود.
همه فیض است می پرستی عشقبی خمار است ذوق مستی عشق
هوش مصنوعی: عشق، بدون هیچ گونه نشئه و بیخمار، تمام خوشیها و لذتها را به همراه دارد و از میپرستی و شوق ناشی از آن، بهرهمند میشویم.
ما کجا دامن وصال کجا؟دست ما و دراز دستی عشق
هوش مصنوعی: ما کجا میتوانیم به وصال دست یابیم؟ ما تنها دستی دراز در عشق داریم، اما نمیتوانیم به آن وصل شویم.
عاکفان صوامع قدسیمطاعت ما، صنم پرستی عشق
هوش مصنوعی: ما در صومعههای مقدس به عبادت و پرستش مشغولیم، عشق ما به خداوند به قدری عمیق است که شبیه پرستش معبودان در دلهای عاشقان است.
صوفی آسا به رقص می آردتوبه را، های و هوی مستی عشق
هوش مصنوعی: صوفی به گونهای سرشار از شوق و شور، توبه را به رقص درمیآورد و در این حال، هیاهوی عشق و مستی را به وجود میآورد.
شرری پیش آفتاب، حزینهستی ماست پیش هستی عشق
هوش مصنوعی: شعلهای که در برابر آفتاب میدرخشد، مانند حالتی است که ما در برابر عشق داریم.