شمارهٔ ۶۹۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساس غربت و تنهایی خود می‌پردازد و از ناپایداری زندگی و دشواری‌های آن سخن می‌گوید. او به زیبایی‌های دنیا و فراموشی خویش در میان مردم اشاره می‌کند و در عین حال، از نازکی و لطافت روح خود در مقابل سختی‌های زندگی یاد می‌کند. شاعر به تسلیم شدن و پذیرش وضع موجود اشاره دارد و می‌گوید که در این دنیا باید با عجز و ادب به زندگی ادامه داد. او همچنین به بی‌وفایی انسان‌ها و درد دلش از این موضوع اشاره می‌کند و در نهایت، از حسادتی که در میان مردم وجود دارد، ابراز نارضایتی می‌کند. در کل، شعر بیانگر درگیری‌های قلبی و روحی شاعر در رویارویی با دنیای مادی و روابط انسانی است.
دو روزی کز قضا بایست با این کاروان باشممرا کم قیمتی نگذاشت بر طبعی گران باشم
هوش مصنوعی: دو روزی که سرنوشت مرا وادار کرده تا با این جمع همراه باشم، باعث نشد که خود را بیارزش احساس کنم و بر روحیات باارزشم تأثیری بگذارد.
به قید سخت رویانم، ملایم طینتی دارمچو مغز از چرب و نرمی در شکنج استخوان باشم
هوش مصنوعی: من در ظاهر و رفتارم سخت و جدی به نظر میرسم، ولی در درونم نرمی و لطافت دارم، مثل مغزی که در پوستهای سخت و شکننده نهفته است.
در آب و گل نشاند از باغ جان، قدسی نهالم رافلک می خواست چون گل دست فرسودِ خزان باشم
هوش مصنوعی: در گلی که از آب و خاک ساخته شده، روح من را در باغی قرار دادند. اما آسمان میخواست که این نهال مقدس مانند گلی باشد که در پاییز پژمرده و خشک میشود.
سر تسلیم و خاک عجز و آداب رضاجوییاگر باید که دور از کوی آن آرام جان باشم
هوش مصنوعی: اگر قرار باشد که از مسیر آرامش بخش زندگی دور شوم و نتوانم به خواستههای خود برسم، باید با تسلیم و ذلت به این واقعیت تن دهم.
درین غربت به افسونهای مهر آشنارویاناگر بندم دلی، از بی وفایان جهان باشم
هوش مصنوعی: در این غربت، اگر با جذبههای افرادی که با مهر و محبت آشنا هستند، دلی را تسخیر کنم، به دلیل خیانتهای کسانی که وفا ندارند، از آنها به شمار میروم.
نیندازم به فرش سنبل و گل، طرح آسایشدرین بستان سرا، هم مشرب آب روان باشم
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر می‌گوید که من به زیبایی‌های ظاهری و زندگی راحت و لذتبخش در باغ و گل و گیاه اهمیت نمیدهم. بلکه دوست دارم که هممدت با سرچشمهای از آب روان باشم، به این معنی که به جای پرورش راحتی مادّی، به دنبال حقیقت و معنویت باشم.
نمی باشم زیان خواه کسی چون شمع در محفلاگر باشم، زیان خویش و سود دیگران باشم
هوش مصنوعی: من نمیخواهم به دیگران آسیب برسانم؛ مانند شمعی که در جمع میدرخشد، اگر در کنار دیگران باشم، به نفع آنها هستم و به خودم ضرر میزنم.
ز همراهان ندارم بار منّت یک سر سوزندرین وادی چه افتاده ست،از خواری کشان باشم؟
هوش مصنوعی: من از همراهانم هیچ امیدی ندارم و در این مسیر چه بر سر من آمده است، چرا باید از کسانی که در ضعف به سر میبرند، زجر بکشم؟
دلم رنجد حزین ازگفتگوی صورت آرایاناگر سنجد لب معنی، حدیثی ترجمان باشم
هوش مصنوعی: دل من از صحبتهای زیبا و فریبندهی دیگران ناراحت میشود. اگر لبهای من بتوانند احساسات را بیان کنند، من میتوانم داستانی را بازگو کنم.