شمارهٔ ۷۰۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عاشقانه و دردی که با خود حمل می‌کند سخن می‌گوید. او به وضوح بیان می‌کند که در سفر عشق، با چالش‌ها و مشکلات زیادی روبرو است، اما همچنان به دنبال رسیدن به مقصد نهایی خود است. عشق برای او فراگیر و زندگیش را پر کرده، حتی اگر عقلش به او بگوید که این عشق عبث است. شاعر از رنج و درد یتیمان عشق یاد می‌کند و به عمق احساسات خود نسبت به معشوق اشاره دارد. او زیبایی و جذابیت چشمانش را با خورشید و آتشین بودن چهره‌اش تشبیه می‌کند و در نهایت، خطراتی را از ویرانی‌های عالم که ناشی از احساسات نهان اوست، بیان می‌کند.
چه پروا توشهٔ واماندگی چون در کمر دارمبه جایی می رسم اکنون که سامان سفر دارم
هوش مصنوعی: نگران نباش، چون بار و توشهام را آماده کردهام. حالا که وسایل و امکانات سفر را دارم، به مقصدی خواهم رسید.
خرد در عاشقی بر من عبث افسانه می خوانددرین مکتب کتاب هفت ملت را ز بر دارم
هوش مصنوعی: در عشق، خرد به من داستانهای بیهوده می‌گوید و در این مدرسه، من تمام کتابهای هفت ملت را از حفظ دارم.
یتیمان محبت را وفایی دایه نگذاردکه با هر قطره اشک گرم خود لخت جگر دارم
هوش مصنوعی: محبت یتیمان را دایهای نیست که به آنها وفاداری کند؛ چون من با هر قطره اشکی که میریزم، درد و رنج عمیقی دارم.
عجب نبود اگر زرّین چو خورشید است مژگانمخیال آتشین رخساره ای شمع نظر دارم
هوش مصنوعی: اگر مژگانم همانند طلای درخشان باشد، هیچ عجیب نیست، چون من در خیال خود چهرهای دارم که همچون شمعی در نظر میدرخشد و آتشین است.
کهن ویرانهٔ عالم، حزین از من خطر داردکه طوفانی نهان در آستین از چشم تر دارم
هوش مصنوعی: این ویرانهٔ کهن دنیا، از من هراس دارد، زیرا طوفانی پنهان در درونم دارم که نمیتواند دیده شود.