شمارهٔ ۷۲۰
هوش مصنوعی: این شعر دعوت به جشن و شادی و دوری از غم‌هاست. شاعر از اهمیت عشق و زیبایی‌ها سخن می‌گوید و توصیه می‌کند که در خلوت دل، به دور از نظر دیگران، به عشق و رازهای زندگی پرداخته شود. همچنین به گرمای عشق و شور و شوق آن اشاره کرده و بر لزوم پر کردن دل از خوشی و سرور تأکید می‌کند. در نهایت، به اهمیت استفاده از هنر و احساسات در زندگی اشاره دارد و از ما می‌خواهد که از خون دل و غم‌های بیهوده فاصله بگیریم و به سراغ شادی‌ها برویم.
فال فرخنده بیایید به دیدار زنیمبرقی از شمع تجلّی به شب تار زنیم
هوش مصنوعی: بیایید با خوشحالی یکدیگر را ملاقات کنیم و در شب تاریکی، با نور شمعی که میدرخشد، جلوهای زیبا بسازیم.
بر رخ غیر ببندیم در خلوت دلکوری مدعیان بادهٔ اسرار زنیم
هوش مصنوعی: در پنهانی دل، چهرهٔ دیگران را نادیده میگیریم و با نادانهایی که دم از رازهای نوشیدنیهای سحرآمیز میزنند، مقابله میکنیم.
ور شود در سر مستی تهی از باده کدوشیء اللّه به در خانهٔ خمّار زنیم
هوش مصنوعی: اگر در حال مستی به سر ببریم و از باده خالی شویم، با این حال چیزهایی از خدا را در خانهی ساقی قرار خواهیم داد.
داغ عشق است که سرمایهٔ آرایش ماستشمع سان زآتش دل لاله به دستار زنیم
هوش مصنوعی: عشق، درد و رنجی است که به زیباییهای ما معنا میبخشد. مانند شمعی که بر اثر آتش دل میسوزد، ما نیز زخمهای عشق را به زیبایی در زندگیمان میآفرینیم.
ناخن از بهر خراشیدن دل در کف ماستسینه تا هست چرا تیشه به کهسار زنیم؟
هوش مصنوعی: ناخن برای خراشیدن دل است و در دستان ما قرار دارد، حال که سینهای از احساسات داریم، چرا باید به کوه و سنگ آسیب برسانیم؟
خامهٔ ما به رگ تار نفس مضراب استدست تا کار کند زخمه برین تار زنیم
هوش مصنوعی: قلم ما به گونهای است که مانند مضرابی در رگ تار وجود ما مینشیند و از آن بهره میبریم تا بر این تار بنوازیم و آثاری بیافرینیم.
دل چو سرشار شود از غم بیهوده حزینوقت آن است که پیمانهٔ سرشار زنیم
هوش مصنوعی: زمانی که دل انسان از غم و اندوه بیهوده پر میشود، وقت آن است که اقدام به تغییر وضعیت کرده و خود را از آن شرایط خارج کند.