شمارهٔ ۷۷۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساس تنهایی و بی‌کسی خود صحبت می‌کند. او به این نکته اشاره دارد که به رغم زیبایی و جذابیتی که در دلش دارد، دنیا و اطرافش او را درک نمی‌کند. او دچار سردرگمی و احساس ناکامی است و حس می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند جایش را پر کند. شاعر همچنین از عشق و خیالی که در دلش دارد، یاد می‌کند و می‌گوید که این احساساتش نتوانسته‌اند به او آرامش دهند. در نهایت، او خود را عاجز از پیدا کردن راه حلی برای مشکلاتش می‌داند و به خدای خود پناه می‌برد.
خارم که نیست گلشن صورت سرای مندهرم نمی خرد که ندارد بهای من
هوش مصنوعی: من گلی ندارم و فقط خارهایی هستم، اما دنیا نمیداند که ارزش من چقدر است.
گوی نه آسمان سرپا خوردهٔ من استروی فلک کبود شد از پشت پای من
هوش مصنوعی: نمیدانم چرا آسمان به خاطر من به حالت ایستاده درآمده است، که بر اثر حرکت من، آسمان آبی رنگ شده است.
آوازهٔ مرا نکند بخت تیره پستدر سرمه چون نگاه نخوابد صدای من
هوش مصنوعی: اگر بخت من بد باشد و به جایگاهی پایین بیفتم، صدایم در بین همه محو نخواهد شد و همچنان در خاطرها باقی میماند.
سیّارگان پی سپر کاروان شوقره گم کنند اگر نخروشد درای من
هوش مصنوعی: اگر دیوانهوار به دنبال شوق و میل سفر بروند، مسلماً مسیر خود را گم میکنند. اما اگر زحمت من به نتیجه نرسد، هیچ اتفاقی نخواهد افتاد.
خورشید عالمم ز دل گرم جوش خویشاز سردی زمانه نگردد هوای من
هوش مصنوعی: خورشید وجود من به خاطر گرمای دل خودم، تحت تأثیر سرمای روزگار قرار نمیگیرد.
رفتم ز خود چو در دلم آمد خیال توتنها نشسته ای تو و خالی ست جای من
هوش مصنوعی: وقتی از خودم دور شدم، در دلم یاد تو آمد. تو تنها نشستهای و جای من خالی است.
از چاره سازی دل خود عاجزم حزینکار مرا به خود نگذارد خدای من
هوش مصنوعی: من در پیدا کردن راه حل برای درد دل خود ناتوانم و غم و اندوهی که دارم، مرا رها نمی‌کند، ای خدا.