شمارهٔ ۸۳۴
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حالات عاطفی و احساسات عاشقانه پرداخته است. شاعر از غم و درد عشق سخن می‌گوید و اینکه چقدر دلش از خاطر عشق پر است اما زبانش از بیان آن ناتوان است. او از ترس فراموشی و جدایی می‌گوید و به زهد ظاهری و پوچ برخی افراد اشاره می‌کند که در باطن تهی‌اند. همچنین، شاعر به دعوت ساقی برای نوشیدن شراب اشاره می‌کند، تا شاید کمی از رنج خود بکاهد. در نهایت، او از بی‌صدایی و نداشتن توان در بیان دردهایش سخن می‌گوید. به طور کلی، شعر به جنبه‌های عمیق عشق و احساس تنهایی اشاره دارد.
زان نور دیده، شد مژهٔ خون فشان تهیاز طایر مراد مباد آشیان تهی
هوش مصنوعی: از آن نوری که در چشمانم میدرخشد، مژههایم از اشکهای خونین پر شدهاند. ای کاش آرزوهایم بیسرپناه نمانند.
رشک محبتم نگذارد نفس کشمدل از حدیث شوق پر است و زبان تهی
هوش مصنوعی: محبت من به قدری شدید است که حتی نمیتوانم نفس بکشم. دلم پر از روایتهای شوق است، اما زبانم یارای بیان آنها را ندارد.
ترسم رَوَد زِ یاد تو یکباره نام ماازکین ما مکن دل نامهربان تهی
هوش مصنوعی: میترسم که ناگهان نام ما از خاطرت برود، پس نسبت به کینه ما بیمحبت نباش.
خوش ظاهرند زاهد بی مغز و جوزِ پوچبیرون پر از فریب، ولیکن میان تهی
هوش مصنوعی: زاهدان بیخود به ظاهر زیبا هستند و مانند گردوهای توخالی میمانند؛ از بیرون زیبا و فریبنده، اما درونشان خالی و بدون Substance است.
ساقی بیا به یک دو سبو دست ما بگیرداریم ساغری، چو کف عاشقان تهی
هوش مصنوعی: ای ساقی، بیا و با یک یا دو کاسه (سبو) دست ما را بگیر. ما ساغری داریم که از دل عاشقان تهی است.
نی را نوا نماند و جرس را صدا گرفتما را نشد ز ناله حزین ، استخوان تهی
هوش مصنوعی: صدای نی دیگر به گوش نمیرسد و جرس به صدا در آمده است. اما نالهی ما اثری نداشته و به دل ما تاثیری نمیگذارد و حالت بیحالی و نقصان را در ما به وجود آورده است.