شمارهٔ ۸۶۵
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از حال و احساسات خود می‌گوید. او خمار و خراب از زیبایی و تاثیر چشمان محبوبش است و مانند دیوانه‌ای مجنون لیلی در عشق خود غرق شده است. شاعر به تأثیر عمیق نگاه‌های محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که هر کس شوق و عشق خود را در چیزی متفاوت می‌بیند، اما او فقط از چشمان محبوبش مست و خمار است. او حس می‌کند که این چشم‌ها مانند میخانه‌ای هستند که او را به مستی و بیخودی کشانده‌اند و در این حالت دیگران نمی‌توانند مانند او عمیقاً احساس کنند. در نهایت، شاعر به تکرار نوشیدن از این «میخانه» (چشمان محبوب) اشاره می‌کند که نشان از عشق و وابستگی عمیق او دارد.
خرابم از ادای شیوهٔ مستانهٔ چشمیخمارآلوده ام، از گردش پیمانهٔ چشمی
هوش مصنوعی: من به خاطر طرز خاص نگاه کردن چشم معشوق که شبیه به حال مستی است، دچار خرابی و پریشانی شدهام. این چشم با جریان نوشیدنیاش مرا به سمت خود میکشاند و مرا به حالتی میبرد که نمیتوانم خود را کنترل کنم.
شراب شوق هر کس جلوه در پیمانه ای داردکه مجنون محو لیلی بود و من دیوانهٔ چشمی
هوش مصنوعی: هر کس به نوعی عشق و شوق خود را مینوشد و تجربه می‌کند. مجنون به شدت مجذوب لیلی بود و من هم همچون او، دیوانهوار شگفتزدهی چشمان کسی هستم.
چه کیفیّت بود در ساغر، این چشم سخن گو را؟به خواب بیخودی، دل رفته از افسانهٔ چشمی
هوش مصنوعی: در ساغر چه زیبایی وجود دارد که این چشم صاحب سخن را میسازد؟ در خواب غفلت، دلم از داستان چشمی جدا شده است.
نگاه گرم ترسا زاده ای سرگشته ام داردکه می آید سیه مستانه، از میخانه چشمی
هوش مصنوعی: یک نگاه پرشور و عاشقانه از کسی که در جستجوی خود است، به من میرسد. این نگاه، شبیه به حالت مستی و سرمستی از یک میخانه است.
حزین ، نبود چو من مستی، خرابات محبّت راپیاپی می زنم پیمانه، از میخانهٔ چشمی
هوش مصنوعی: من مانند دیگران مستی نمیشناسم، اما به طور مداوم در دل علاقهام به عشق، از جام چشمان تو مینوشم.