شمارهٔ ۱۹ - شرم از نارسایی مدح
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی دشت ختن و الگوبرداری از کبک برای بیان زیبایی و عظمت سخن می‌گوید. او به قدرت و اعتبار خود در مقام شاعری اشاره کرده و سلطنت و شکوه سخنانش را ستایش می‌کند. همچنین، به تواضع و شرم خود در مدح شخصیت بزرگی چون حضرت علی (ع) اشاره کرده و از احساس انفعال ناشی از این شرم سخن می‌رانَد.
گشته ست صفحه، دامن دشت ختن حزیننازم خرام کبک همایون مثال را
هوش مصنوعی: دشت ختن به شکل غمگینی درآمده و مانند کبک زیبا و باشکوهی که در حال راه رفتن است، جلوهای دلپذیر دارد.
در حکم ماست ملک سلیمانی سخنگوییم شکر سلطنت بی زوال را
هوش مصنوعی: در مورد حکومتی سخن میگوییم که مانند حکومت سلیمان است، پس از خود سپاسگزاری میکنیم برای سلطنتی که همیشه پایدار است.
نیروی کلک ماست که بالیده از غروربر خاک عجز، ناصیهٔ پور زال را
هوش مصنوعی: قدرت و توانایی ماست که با افتخار بر زمین ناتوانی ایستاده است، همانطور که بر سر ناتوانی زال، فرزند سام، سایه افکنده است.
اوج فلک در آب گهر گشته غوطه ورکلکم گشوده تاکف دریا نوال را
هوش مصنوعی: آسمان در آب فرو رفته و جواهراتش در حال غوص هستند. همگی شما به دنبال گرفتن نعمتهای دریا هستید.
لیکن ز شرم کوتهی از مدح مرتضیغسلی برآورم، عرق انفعال را
هوش مصنوعی: اما از شرم و حیا نمیتوانم در ستایش مرتضی، سخن کوتاهی بگویم و خود را در حالتی از عدم واکنش قرار دهم.