شمارهٔ ۲۹ - در تاریخ فوت اسوهٔ عارفان میر محمّد تقی رضوی خراسانی
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به موضوع فرار جوانی و گذر زمان می‌پردازد. او اشاره می‌کند که عارف، با ترک دنیای فانی، به جاودانگی رسیده است. همچنین کسانی که ایمان دارند، در راه روشنی قدم می‌گذارند و با امید و تلاش در برابر تاریکی‌ها می‌ایستند. شاعر با حسرت به گذشته و سال‌های تاریخ می‌نگرد و می‌گوید که علم و دانش از میان رفته‌اند و دلش درد می‌کند.
تا ز عالم فانی، عارف زمان رفتهاز تن جهان گویی، عمر جاودان رفته
هوش مصنوعی: زمانی که عارف از دنیای فانی و زودگذر جدا میشود، انگار که عمر جاودانهاش به پایان رسیده و از جسم جهان خارج شده است.
هر که پیشوا دارد، نور شمع ایمان رابر سرای ظلمانی، آستین فشان رفته
هوش مصنوعی: هر کسی که رهبری دارد، نور ایمان را در دل تاریکی‌ها به ویژه در محیطهای سخت و دشوار میتاباند و در تلاش است تا آن را روشن کند.
بهر سال تاریخش، خامه ام نشان می جستدل به خون تپید و گفت: دانش از میان رفته
هوش مصنوعی: هر سال که میگذرد، قلم من یادداشتی از آن تاریخ مینویسد. در دل من حسرتی عمیق وجود دارد که می‌گوید: علم و دانش از میان رفته است.