شمارهٔ ۳۹ - اژدها
هوش مصنوعی: این شعر به تصویر کشیدن وضعیت دردناک و ظلمت حاکم بر جامعه می‌پردازد. شاعر از گرسنگی و نابودی که به‌واسطه‌ی ظلم و جهل بر مردم سایه انداخته، سخن می‌گوید. در این میان، اشاره به تاریخ و شخصیت‌های منفی مانند ابن‌زیاد و ابن‌ملجم نشان‌دهنده‌ی تکرار cyclical ظلم در تاریخ است. شاعر از نفاق و کینه‌ای که از زمانه به ارث برده‌ایم، گلایه می‌کند و به دنبال نشانه‌ای از رهایی و سلامتی از این وضعیت تاریک می‌باشد. در نهایت، او امیدوار است که روزی نور و شفافی به عالم بازگردد.
ایّام، گرسنه اژدهایی ستکاو راست نواله، مغز آدم
هوش مصنوعی: روزگار همچون اژدهایی گرسنه است که به راستی به مغز آدمی چشم دارد.
گشته ست به خون مردمی سرخاین اشقر دیوزاد را، دم
هوش مصنوعی: این دیو زاده با دمش، به خاطر خون مردم بیگناهی که ریخته شده، به رنگ سرخ درآمده است.
این تیشهٔ نخل میوه افشاننگذاشت به ریشهٔ وفا، نم
هوش مصنوعی: این تیشهٔ نخل که به باروری درخت اشاره دارد، وفای ریشه را تحت تأثیر قرار داده و باعث شده که این وفا نتواند به خوبی رشد کند. به عبارت دیگر، مشکلات یا موانع باعث شدهاند که وفا و صداقت نتوانند به درستی شکوفا شوند.
ابنای زمان به رتبه پیش انداز ابن زیاد و ابن ملجم
هوش مصنوعی: نسلهای امروزی از نظر مقام و منزلت، بالاتر و برتر از ابن زیاد و ابن ملجم هستند.
آفاق گرفته، ظلمت جهلکو صبح، که از صفا زند دم؟
هوش مصنوعی: جهان پر از تاریکی جهل شده است؛ کجا میتوان صبح روشنی و صفا را یافت که صدای خود را به گوش برساند؟
چون سلسله، در نطاق پرخاشمشتی سفله، فتاده درهم
هوش مصنوعی: وقتی زنجیری در دستان افرادی نادان و بیارزش به هم ریخته شود، نتیجهای جز هرج و مرج ندارد.
از مادر روزگار بی مهربا حقد و نفاق، زاده توام
هوش مصنوعی: به دنیا آمدهام در زمانی که محبت و دوستی کم است و حسادت و دشمنی زیاد.
دور است، سلامت از لقاشانشد ترک سلام، شقِّ اسلم
هوش مصنوعی: دور است و سلامتی به خاطر دیدار او از دست رفته است، از این رو سلامم را ترک میکنم و به زندگی دیگر ادامه میدهم.
کو نوح و دعای چشمه زایش؟واجب شده، شست وشوی عالم
هوش مصنوعی: کجا نابغه و دعاهای چشمهای تازه شکل گرفتهاند؟ برای جهان، شستوشوی بزرگ و ضروری لازم شده است.