شمارهٔ ۴۶ - قطعه
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به احساسات عمیق و دردناک خود اشاره می‌کند. او از سوزاندن ستاره‌ها و روشن کردن شمع‌ها سخن می‌گوید و اشک‌هایش را به عنوان دریایی بزرگ توصیف می‌کند. همچنین، او از درد درون خود و ترس از عواقب منکران صحبت می‌کند. به طور کلی، این اشعار بیانگر ناامیدی و رنج عمیق شاعر است.
آتش زده ایم اختران راافروخته شمع خاوران را
هوش مصنوعی: ما ستاره‌ها را سوزاندهایم و شمع صبحگاه را روشن کردهایم.
پرورده، در آستین مژگاناشکم، دریای بی کران را
هوش مصنوعی: در آستین مژگان اشکم، دریای وسیع و بی نهایتی را پرورش دادهام.
از محشر داغ سینهٔ منبیم است ستاره منکران را
هوش مصنوعی: من نگرانم که در روز محشر، دل سوختهام تاب تحمل نداشته باشد و ستارههای کافران سایه به سایهام باشند.