شمارهٔ ۵۶ - در تاریخ تدوین چهارمین دیوان خود فرموده است
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به سال 1155 هجری اشاره می‌کند و از انتشار نسخه‌ای از دیوان شاعری به نام "چارمین" صحبت می‌کند. او تعداد اشعار موجود در این دیوان را بیش از دو هزار قطعه می‌شمارد و از ظرافت هنر خود در سرودن شعر یاد می‌کند. شاعر امید دارد که آیندگان از او دعا کنند و با ذکر این نکته می‌گوید که زمان همچون جاده‌ای وسیع است و ما فقط مسافران آن هستیم. او همچنین به این موضوع اشاره می‌کند که با وجود آلودگی‌های دامن ما، همچنان دل‌تنگی و اشک وجود دارد.
هزار و یکصد و پنجاه و پنج هجری بودکه گشت نسخه ی دیوان چارمین سپری
هوش مصنوعی: در سال هزار و یکصد و پنجاه و پنج هجری شمسی، نسخهی دیوان چهارمین سپری منتشر شد.
قصیده و غزل و قطعه و رباعی آندوصد فزون ز هزار است و سی چو بر شمری
هوش مصنوعی: شعرهای مختلفی مانند قصیده، غزل، قطعه و رباعی بسیار زیاد و متنوع هستند و تعداد بیشماری از آنها وجود دارد.
هنر به ماشطهٔ خامه ام کند نازشکه لیلی عرب آراست در لباس دری
هوش مصنوعی: هنر من با قلمم به ناز و کرشمه است، گویی لیلی عرب در لباسی زیبا و فریبنده خود را آراسته است.
دعای رحمت، از آیندگان امیدم هستکه جاده ایست بسیط زمان و ما گذری
هوش مصنوعی: من از نسلهای آینده امید دارم که رحمت و دعاها را به سوی من فرستند، زیرا زندگی مانند سفری است در جاده‌ای وسیع به نام زمان و ما تنها در حال عبور هستیم.
شگفت نیست، گر آلوده است دامن ماکه دیده اشک فشان است و اشک ما جگری
هوش مصنوعی: طبیعی است که اگر دامن ما آلوده باشد، چشمانمان پر از اشک و دلمان نیز آزرده خواهد بود.