شمارهٔ ۳۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تضاد بین افکار و سخنوری خود اشاره می‌کند. او معتقد است که ذهنش مانند یک آسمان پر ستاره است، ولی زبانش تحت فشار و بار سنگینی از سخنوری است. همچنین از قلم خود، که با تقدیر تیره‌اش ارتباط دارد، قدردانی می‌کند و آن را به گونه‌ای ابر سیاهی می‌داند که در عین حال می‌تواند گوهری ارزشمند باشد.
هر چند سپهر فکرم اختربار استبر دوش زبان، سخنوری سربار است
هوش مصنوعی: هر چند که تفکر من پر از ایدههای مختلف و متنوع است، اما وقتی به بیان آنها میپردازم، این کار برایم دشوار و سنگین به نظر میرسد.
از خامهٔ تیره بخت خود ممنونماین ابر سیاهی ست که گوهربار است
هوش مصنوعی: من از سرنوشت ناگوار خود سپاسگزارم، زیرا این تیرگی مانند ابری است که درونش گوهرهای ارزشمندی وجود دارد.