شمارهٔ ۳۸
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از غم و دلشکستگی خود می‌گوید. او اشاره می‌کند که برای کسی نامه‌ای نوشته اما جوابی دریافت نکرده است. با وجود این غم و بی‌توجهی، شاعر تلاش کرده تا خود را امیدوار نگه دارد، اما در نهایت به تلخی می‌رسد که انتظار و امیدش بی‌ثمر بوده و به خرابی منجر شده است.
غمنامهٔ ما خواند و جوابی ننوشتاز لطف گذشتیم و عتابی ننوشت
هوش مصنوعی: ما در غم و اندوه خود شعری را خواندیم، اما او پاسخی نداد. با این حال، از آن لطفی که داشت، چشمپوشی کردیم و ناراحتیای نیز ابراز نکردیم.
خاطر به امید ستمش خوش می بودبی رحم، خراجی به خرابی ننوشت
هوش مصنوعی: دل به امید رفتار بیرحمانهاش خوش بود، اما آنکه انصاف نداشت، هیچ بهایی برای ویرانیها قائل نشد.