شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به نکات تلخی از عشق و دل‌تنگی اشاره می‌کند. او می‌گوید که افسوس عشق درد دارد و هیچ درمانی برای آن نیست. همچنین از داغ دل و محبت معشوق صحبت می‌کند و ابراز می‌کند که در جستجوی نعمت‌های زندگی، حتی نان و غذا هم کم مانده است. در نهایت به نظر می‌رسد که درد و رنج عشق و فقر از هم جدایی ندارند و او احساس تنهایی و ناامیدی می‌کند.
افسوس که درد عشق و درمان هم نیستداغ دل گرم و مهر جانان هم نیست
هوش مصنوعی: متأسفانه دردی که از عشق میبرم درمانی ندارد و آتش سوزان دل هم از محبت معشوق خاموش نمیشود.
خون در طلب نعمت الوان نخورمتنها نه که نان نمانده، دندان هم نیست
هوش مصنوعی: برای به دست آوردن نعمت‌های گوناگون، خون و دل نخواهم کرد. تنها مشکل کمبود نان نیست، بلکه دندان برای خوردن هم ندارم.