شمارهٔ ۵۲
هوش مصنوعی: این شعر اشاره به درد و رنج زندگی دارد و نشان می‌دهد که ناله‌ها و زق زدن‌های دل نشانه‌ای از مشکلات و مصائب مشترک انسان‌هاست. شاعر از دل می‌خواهد که برخیزد و از این دنیا که زندگی در آن برایشان عذاب‌آور است، جدا شود. در واقع، این زندگی و روزگار را عار و شرمی برای خود می‌داند.
ای سینه بنال، ناله کار من و توستای ناله ببال، روزگار من و توست
هوش مصنوعی: بیا و با دلتنگیهای خودمان، به حال و روزمان گریه کنیم. ناله و غممان نشاندهندهی حال امروز ماست.
ای دل برخیز تا ز دنیا برویمدهری ست که زندگیش عار من و توست
هوش مصنوعی: ای دل، بیدار شو و آماده باش تا از این دنیا برویم. این دنیا به گونهای است که زندگیاش برای من و تو شرمآور است.