شمارهٔ ۵۴
هوش مصنوعی: این شعر به احوالات انسانی در زمان فراق و جدایی اشاره دارد. شاعر به تیره بودن شب فراق و رسیدن صبح امید اشاره می‌کند. او از درد و رنج دلش می‌گوید که به خاطر ناله‌ها و غم‌هایش دچار زخم شده است. در پایان، از زمزمه‌ی مرغ سحر به‌عنوان نشانه‌ای از شروع یک زمان جدید و امید به بهبودی یاد می‌کند.
ای تیره شب فراق، پایان وقت استای صبح بکش سر از گریبان، وقت است
هوش مصنوعی: ای شب تار جدایی، وقت پایان این زمان فرارسیده است، ای صبح! از پردهی شب بیرون بیا و خود را نشان بده، وقت آن رسیده که روز آغاز شود.
خون شد دل سنگ از اثر نالهٔ ماای زمزمهٔ مرغ سحر خوان، وقت است
هوش مصنوعی: دل سنگی من به خاطر نالههای ما به شدت آسیب دیده و حالا ای آواز صبحگاهی پرنده، وقت آن رسیده است که بیدار شویم.