شمارهٔ ۶۸
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به بیان احساس درونی خود می‌پردازد. او از محدودیت‌های زبان و بیان می‌گوید و اینکه حتی اگر بدن ساکن باشد، روح و روان همچنان در حرکت و جستجو هستند. کلامش نیز مانند خودش آواره و در جست‌وجوست و در نهایت همه چیز در حال تغییر و حرکت است.
بسته ست زبانم و بیان در سیر استتن ساکن اگر بود، روان در سیر است
هوش مصنوعی: زبانم قفل شده و نمیتوانم صحبت کنم، اما وجودم در حال حرکت و تغییر است. حتی اگر جسمم آرام باشد، روانم در حال پیشرفت و تحول است.
آواره تر از توست، کلام تو حزینبرگرد جهان گشت و همان در سیر است
هوش مصنوعی: تو از هر کسی بیشتر در بیقراری و سرگردانی به سر میبری. سخنان غمانگیز تو با حال و هوای دنیا همخوانی ندارد و همان یکجا در حال گردش است.